Γράφει ο Δημήτρης Καραμάνος
Ο έρωτας μπορεί να είναι ρίσκο, αλλά είναι ρίσκο για τον εαυτό σου. Εσύ ρισκάρεις. Εσένα. Την καρδιά σου, τον χρόνο σου, την ψυχή σου. Όταν μπαίνεις σε μια σχέση, δεν υπογράφεις συμβόλαιο ότι όλα θα πάνε καλά. Υπογράφεις μόνο ένα πράγμα. Ότι είσαι διατεθειμένος να αφεθείς. Κι αυτό από μόνο του είναι θάρρος.
Αλλά να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Ο έρωτας είναι ρίσκο μόνο όταν δίνεις. Όταν ανοίγεσαι. Όταν αφήνεις τον άλλον να σε δει χωρίς φίλτρα. Όταν παίζεις με τον άλλον, δεν είναι έρωτας. Είναι εγωισμός. Είναι εκείνη η ανάγκη να νιώσεις ανώτερος, να μετρήσεις τη δύναμη σου πάνω σε ξένα συναισθήματα, να δεις μέχρι πού μπορεί να φτάσει κάποιος για χάρη σου.
Κι αυτό δεν έχει καμία σχέση με το να ερωτεύεσαι. Ο έρωτας δεν παίζεται. Δεν γίνεται παιχνίδι στρατηγικής. Δεν είναι «να δούμε ποιος θα σπάσει πρώτος». Ο έρωτας θέλει καθαρότητα. Θέλει ξεκάθαρο βλέμμα. Θέλει να είσαι εκεί όχι για να κερδίσεις, αλλά για να μοιραστείς.
Σαν άντρας, σου λέω το εξής. Το μεγαλύτερο ρίσκο δεν είναι να αγαπήσεις. Το μεγαλύτερο ρίσκο είναι να μην αγαπήσεις ποτέ αληθινά επειδή φοβήθηκες να χάσεις τον έλεγχο. Επειδή μπέρδεψες το παιχνίδι με την επιθυμία. Επειδή πίστεψες πως ο εγωισμός σε προστατεύει. Δεν σε προστατεύει. Σε κρατάει μόνος.
Ο έρωτας είναι ρίσκο, αλλά είναι το μόνο ρίσκο που αξίζει. Όσο αφορά το παιχνίδι; Άστο για όσους δεν έχουν μάθει ακόμα τι σημαίνει να δίνεις κάτι χωρίς να απαιτείς αντάλλαγμα.Ο έρωτας είναι ρίσκο, αλλά το ρίσκο το παίρνεις εσύ
