Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Δεν ξέρω αν σε ερωτεύθηκα..
Δεν ξέρω πως ονομάζονται τα συναισθήματα!
Ποτέ δεν θα μάθω.
Και γιατί παραμένουν μέσα μου όλα αυτά;
Γιατί δεν φεύγεις;
Κάθε μέρα επί σειρά ετών τριγυρνάς στο μυαλό μου.
Όχι δεν είναι πάθος…
ίσως και αυτό.
Όχι δεν είναι πόθος.
Ίσως και αυτός.
Το βλέμμα σου φωλιασμένο, στην ψυχή μου νύχτα μέρα.
Ορμάς στην αγκαλιά μου….
Τα λόγια σου, φορές πονάνε …
Με ενοχλούν.
Μα είναι οι αλήθειες σου.
Πλανεύτρα η ομορφιά σου….
Ναι…μα δεν σε λένε έρωτα!!!
Είσαι ελεύθερη ψυχή, δίχως εκπτώσεις, και γιατί.
Δεν είσαι αγέρι μα πετάς.
Εικόνες έχω να φιλώ!!!
Πιστεύω δεν θα σε ερωτευθώ ποτέ!!!
Χαμογελάς σαρδόνια.
“Ερωτευμένη είσαι μάτια μου…δεν το έμαθες ακόμη;
Τα χρόνια περνούν μα είσαι εδώ!
Μην μου γελάς ειρωνικά….
Έχω τα χέρια μου ….
γράφουν για σένα.
Η δύναμη σου είμαι εγώ.
Μην με κοιτάς με απόγνωση.
Τα πόδια μου μόνο λείπουν.
Τα πήρε το ακριβό μου διθέσιο…
Μα είμαι εδώ!
Κλαις….”
*
“Δεν σε ερωτεύθηκα ποτέ, γιατί σε λάτρεψα.
Βροχή συναισθημάτων.
Όχι δεν είναι έρωτας αυτός.
Ο έρωτας δεν έχει πόδια, έχει ψυχή!!
Ο έρωτας είσαι εσύ!”
