Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Ξαφνικά τις γιορτές όλα θα πρέπει να είναι τέλεια.
Χαρούμενα πρόσωπα, άψογες σχέσεις, αγαπημένες οικογένειες. Θαρρείς και το φως των εορτών κάνει τα μαγικά του.
Είναι γιορτές και πρέπει να είμαστε όλοι αγαπημένοι. Είναι γιορτές και πρέπει όλοι να καθίσουμε γύρω από ένα τραπέζι. Και τότε επικρατεί αμηχανία. Και τότε υπάρχει σιωπή.
Πώς είναι δυνατόν τα Χριστούγεννα να ξεχάσουμε ότι μας πόνεσε τον υπόλοιπο χρόνο; Σχέσεις που διαλύθηκαν τον Νοέμβριο πώς γίνεται να αποκατασταθούν επειδή είναι Δεκέμβριος;
Δυο άνθρωποι που δεν είχαν επικοινωνία όλους τους υπόλοιπους μήνες πώς είναι δυνατόν να μπουν στη διαδικασία να ανταλλάξουν απόψεις, εκτός από τις τυπικές ευχές που η ημέρα το επιβάλλει;
Οι γιορτές δεν είναι θεραπεία, είναι καθρέφτης. Μας δείχνουν αν πραγματικά θέλουμε να είμαστε μαζί ή φοβόμαστε να μείνουμε μόνοι. Μας δείχνουν αν αντέχουμε τη σιωπή ή τον θόρυβο της παρέας. Μας δείχνουν αν αντέχουμε να αντικρίσουμε τον άνθρωπο απέναντί μας χωρίς πρέπει, χωρίς ρόλους.
Και τότε ερχόμαστε αντιμέτωποι με την πιο σκληρή αλήθεια. Καμία σχέση δεν σώζεται επειδή είναι γιορτές. Σώζεται επειδή δυο άνθρωποι αποφάσισαν να μιλήσουν ο ένας στον άλλον με ειλικρίνεια. Σώζονται επειδή και οι δυο είχαν τη θέληση να προσπαθήσουν.
Ίσως η πιο ώριμη γιορτινή πράξη δεν είναι να προσποιηθούμε αλλά να είμαστε αληθινοί με τους άλλους και κυρίως με τον εαυτό μας. Οι γιορτές δεν αλλάζουν τις σχέσεις, δεν προσθέτουν αγάπη, δεν διαγράφουν λόγια που έχουν ειπωθεί, δεν μας βοηθούν να ξεχάσουμε άδικες συμπεριφορές εις βάρος μας, αλλά λένε την αλήθεια πιο δυνατά.
Και η αλήθεια αυτή είναι το πιο τίμιο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας.
