Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Νόμιζα πως θα μπορούσα να συνηθίσω την απουσία σου, νόμιζα πως όλα θα ήταν καλά και χωρίς εσένα, πως ο ήλιος θα λάμπει το ίδιο, πως οι μέρες θα περνούν το ίδιο όμορφα και χωρίς εσένα.
Νόμιζα, δυστυχώς νόμιζα μα τίποτε αγάπη μου δεν είναι το ίδιο χωρίς εσένα, ο ουρανός δεν αλλάζει ποτέ χρώμα, έχει μόνιμα εκείνο το γκρι που πάει να γίνει λευκό άλλα όλο κάτι το σταματάει.
Τσακώνομαι ακόμα και με τον αέρα που έρχεται για να μου χαϊδέψει τα μαλλιά, όλα μου φταίνε δίχως το δικό σου άγγιγμα, δίχως το δικό σου φιλί.
Οι δείκτες του ρολογιού είναι μόνιμα κολλημένοι στην ίδια θέση, σαν και εκείνοι να μην έχουν όρεξη να προχωρήσουν χωρίς εσένα.
Όλα φταίνε, όλα μου φταίνε ακόμα και η παραμικρή υποψία κλοπής σου από οποιοδήποτε, από οτιδήποτε.
Δεν συνηθίζεται αγάπη μου η έλλειψή σου, δεν συνηθίζεται!
