Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ναι!
Να τις αφήνετε να σας γκρινιάζουν!
Για όλα εκείνα που γκρινιάζουν οι μανάδες.
Για το δωμάτιο που δεν μάζεψες, για τα ρούχα που δεν σιδέρωσες, για τα πιάτα που δεν μπαίνουν εκεί αλλά τρία χιλιοστά πιο δίπλα, για τις ντομάτες που δεν κάνουν για γεμιστά, και πότε θα μάθεις να ψωνίζεις..
Για τους καφέδες που θα σου τρυπήσουν το στομάχι, για τα φρούτα που δεν τρως και θα πας από αβιταμίνωση..
Να τα απαντάς τα τηλεφωνήματά τους, κι ας είναι δέκα μέσα στη μέρα!
Δεν πειράζει.. άστην να σου πει τι άκουσε στις ειδήσεις και τι της είπε η ξαδέρφη της κουμπάρας της γειτόνισας.
Δεν πειράζει..
Να της τα κάνεις τα χατήρια, κι ας σου χαλάνε το πρόγραμμα.
Δώσε της το χρόνο σου, δώσε της τις στιγμές που της αναλογούν.
Όχι το περισσευμά σου, ούτε εκείνο που απέμεινε.
Όχι! Δώσε της το χρόνο σου! Βρες χρόνο και για εκείνη. Κάνε χώρο και για εκείνη.
Θα ξημερώσει μια μέρα, που δεν θα την έχεις υπολογίσει, θα της πεις καλημέρα.. και θα είναι η τελευταία.
Κι από όλα όσα μπορεί να μετανιώσεις στη ζωή σου, ο χρόνος που δεν πέρασες μαζί της, θα είναι εκείνο που θα σε πονάει περισσότερο.
Και στο λέω εγώ, που δεν έχω να μετανιώσω για κάτι τέτοιο..
Που δεν θυμάμαι γιορτές και καλοκαίρια και μέρες που να μην ήμουν εκεί, που να μην απάντησα το τηλέφωνο (κι ας έβριζα), που να μην της έκανα το χατήρι (κι ας γκρίνιαζα).
Κι είναι πια, τέσσερα χρόνια μετά, που όταν μου λείπει πολύ και θέλω να τσακωθούμε, έτσι ρε παιδί μου, για να ανάψουν λίγο τα αίματα, αρχίζω και της μουρμουράω μόνη μου.
Φτιάχνω τα ντουλάπια κι ακόμα όλο και κάτι δικό της ξετρυπώνω, κι ας ήμουν σίγουρη την τελευταία φορά πως τα μάζεψα όλα.
Κι αφήνω τα πράγματα ανάκατα, σαν να προσπαθώ να με μαλώσει μια φορά ακόμα..
Κι όταν θέλω να μυρίσει το σπίτι “μαμά”, πάω και παίρνω ντομάτες (ακόμα δεν έμαθα να τις ξεχωρίζω) και πιπεριές, και αφήνω το σπίτι να μυρίσει γεμιστά..
Κι όταν με ρωτάει η κόρη μου τι έπαθες, γιατί κλαις;
Τίποτα παιδί μου, κάτι θυμήθηκα..
