Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Να ρθεις να με βρεις. Σε περιμένω τις νύχτες που πέφτει το σκοτάδι, βαρύ και με πλακώνει. Σε νοσταλγώ. Νοσταλγώ τις στιγμές που κούρνιαζα στην αγκαλιά σου μέχρι να με πάρει ο ύπνος.
Σε νοσταλγώ τα πρωινά. Όταν ξυπνάω και δε σε αντικρίζω πια στο πλάι μου.
Όλα σε θυμίζουν. Να το ξέρεις. Το σπίτι μας είναι άδειο χωρίς την παρουσία σου, όπως και η αγκαλιά μου.
Να ρθεις να με βρεις κι ας μην έχεις τίποτα να πεις. Θα μιλήσουν τα μάτια για εμάς.
Να ρθεις να με βρεις,να με ψάξεις, να με αναζητήσεις. Να πω πως ακόμα και τώρα νοιάζεσαι λίγο για μένα.
Να ρθεις να με βρεις όταν η αγάπη που λεγες ότι μου είχες νικήσει τον εγωισμό σου. Μη φοβάσαι ότι θα ρίξεις την υπόληψή σου. Έφταιξες και το ξέρεις. Έτσι πρέπει να γίνει. Πρέπει να ρθεις. Όχι γιατί έτσι γουστάρω ή γιατί σε διατάζω. Αλλά γιατί σε αγαπάω.
Σε αγαπάω ακόμη εγώ και ξέρω πως δε το ήθελες, κατά βάθος, να με χωρίσεις, ξέρω πως κι εσύ μαγαπάς… έστω λίγο… γιατί δε μπορεί να μη με αγαπάς πια και γιατί είναι κρίμα να χωρίζουν οι άνθρωποι για ασύμαντες αφορμές. Θυμώνω μαζί σου γι αυτό. Που έφυγες έτσι. Χωρίς να έχει γίνει κάτι τραγικό. Πάνω σε έναν απλό καβγά τα βρόντηξες και έφυγες. Γιατί;
Πάντα θα με τρώει αυτό το γιατί. Ακόμα κι αν σε περιμένω και ελπίζω για πάντα πως κάποτε θα γυρίσεις πίσω δε θα το κάνεις. Σε ξέρω καλά.
Ίσως τελικά τώρα που το σκέφτομαι να ήταν αφορμή και ο τσακωμός. Ένας στημένος τσακωμός για να με ξεφορτωθείς μια ώρα αρχήτερα.
Ναι. Ας μην εθελοτυφλώ άλλο. Κανείς δε χάνεται από τη ζωή σου κατά λάθος ή χωρίς να το θέλει.
Δε πειράζει, ας είναι. Επιλογή σου ήταν όπως και να χει κι ας με πονάει κι όσο κι αν θέλω ξέρω πως τελικά δε θα ρθεις να με βρεις…. Ίσως να ναι και καλύτερα έτσι. Ποιός ξέρει. Ο χρόνος θα το δείξει.
