Γράφει ο Ηλίας Μαυρόπουλος
Αν με ρωτήσεις τι θα ήθελα, θα σου έλεγα να έρθει μια νύχτα που θα χαθούμε για πάντα ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Που δεν θα χρειάζεται να σου γράφω με το χέρι μου να τρέμει, γιατί δεν ξέρω πώς να κρατηθώ όταν σε νιώθω κοντά μου.
Να γυρίσεις προς το μέρος μου, να με τραβήξεις επάνω σου και να μου ψιθυρίσεις «Είσαι εδώ, μην πας πουθενά». Να σου ψιθυρίσω «Κλείσε τα μάτια και νιώσε. Εδώ, στην αγκαλιά μου, δεν υπάρχουν φόβοι, παρά μόνο εμείς».
Να ακουμπάνε τα χείλη μας δειλά και με τις ματιές μας να παίρνουν τα κορμιά μας φωτιά. Μην μιλάς, απλώς έλα πιο κοντά μου. Ας είμαστε εμείς, εδώ, τώρα, χωρίς τίποτε άλλο να μετράει. Κάθε μου άγγιγμα θα είναι και μια υπόσχεση πως δεν θα σε πονέσει κανένας πλέον.
Άφησέ με να σου δείξω τον κόσμο όπως τον βλέπω εγώ για εσένα. Γεμάτο τρυφερότητα, πάθος και λίγο από το χάος που μόνο εμείς που γράφουμε ξέρουμε και δεν μπορούμε να εξηγήσουμε.
Άφησέ με να σου ανοίξω τις πόρτες της ψυχής μου, που θα σε οδηγήσουν σε μονοπάτια που δεν έχεις ξαναβαδίσει. Να σου απλώσω το χέρι και να σε κρατάω για όσο θα περιπλανιόμαστε σε έναν κόσμο που δεν υπάρχουν άλλα μάτια και παρουσίες. Παρά μόνο εσύ και εγώ.
