Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Ο χρόνος πλέον πέρασε και ζούμε στο παρόν. Το μέλλον μπροστά μας, μα το παρελθόν ακόμη στο μυαλό μου να είναι τόσο ζωντανό, τόσο θελκτικό. Και σαν το Τζίνι μου δώσει μία ευχή, να γυρίσω πίσω τον χρόνο θα ‘θελα. Να γυρίσω πίσω σε ένα βράδυ από εκείνα τα δικά μας τα πολύ προσωπικά. Εκείνα που μιλούσαμε ώρες για ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί. Εκείνα που ξεκινούσαμε μαλώνοντας και στο τέλος δεν με άφηνες να κλείσω το τηλέφωνο αν μαζί με το όνομά σου δεν χρησιμοποιούσα και την κτητική αντωνυμία «μου». Εκείνα τα βράδια που έβλεπα ακόμη το όνομά σου στην οθόνη του κινητού μου. Που έπαιρνα μία βαθιά ανάσα πριν σηκώσω το τηλέφωνο, γιατί ναι η καρδούλα μου χτυπούσε σαν τρελή ξέροντας πως στην άκρη του τηλεφώνου είσαι εσύ και πως για ακόμα ένα βράδυ θα ακούσω τη φωνή σου. Εκείνα τα βράδια που με ρωτούσες συνταγές για να δεις αν ξέρω όντως να μαγειρεύω η εκείνα τα άλλα που αν ήμουν κακόκεφη μου έλεγες ότι χαζομάρα μπορεί να φανταστεί κανείς μόνο και μόνο για να γελάσω. Μόνο για να με ακούσεις και πάλι χαρούμενη. Ο χρόνος πέρασε όμως και το όνομά σου δεν εμφανίζεται πια στην οθόνη του κινητού μου. Πλέον τις νύχτες που δεν είμαι καλά δεν είσαι εκεί για να με κάνεις να γελάσω. Τις στιγμές που μου λείπεις δεν μπορώ να σου μιλήσω και να ξέρω πως θα μου απαντήσεις. Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω σε μία τέτοια νύχτα θα γύριζα γιατί έφτασε η τελευταία και δεν το πήρα χαμπάρι δεν χόρτασα τις προηγούμενες. Πλέον σε σκέφτομαι και χαμογελώ, δεν λυπάμαι, δεν δακρύζω, δεν πονάω. Όμως μου λείπεις να είσαι εκεί, δίπλα μου, σε κάθε μου στιγμή. Μου λείπεις.
