Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Κι όταν σου δίνω την ψυχή μου να ξέρεις ότι δεν θα την πάρω ποτέ ίδια.
Γιατί η δική μου αγάπη δεν έχει όριο, δεν νιώθει δειλία, φόβο και καταπίεση.
Η δική μου αγάπη είναι γυμνή!
Το μόνο που φοράει είναι η αγάπη.
Κάποτε σου είπα σ’αγαπώ και κάποια μέρα το σκότωσες.
Κι αν δεν θυμάμαι το χαμόγελό σου είναι γιατί μου τό’κλεψες εκείνη την νύχτα που μ’αρνήθηκες.
Σ’αγαπώ βλάκα!
Πώς γίνεται να λες ότι δεν σ’αγάπησα;
Και δεν αγαπώ όπως οι άλλοι, αγαπώ κι όταν δεν μ’αγαπούν.
Γιατί η δική μου αγάπη δεν ρυθμίζεται κι ούτε στολίζεται με νούφαρα και ροζ κορδέλες, είναι αγνή και ανιδιοτελής και θά’πρεπε να το ξέρεις “ήδη”.
Κι αν θυμώνω δεν είναι από έλλειψη αγάπης, ούτε από ανασφάλεια, ούτε από κακία (έξω από δω).
Θυμώνω με μένα πάντα, αλλά η αγάπη μου πάντα συνεχίζει.
Και θα συνεχίσει να υπάρχει ακόμα κι όταν θα ξεχάσω την γεύση σου, ακόμα κι όταν θα ξεχάσω την πνοή σου, γιατί έχει ριζώσει μέσα μου.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω όμως ότι σ’αγάπησα και γι’αυτόν τον λόγο θα συνεχίσω να σ’αγαπώ.
Τι σχέση έχει το πόσο μ’αγάπησες εσύ;
Δεν αγαπάνε όλοι το ίδιο.
Κάποιος αγαπάει ένα εκατοστό και κάποιος ένα στρέμμα.
Και σταμάτα τις ηλιθιότητες και τα παράπονα ότι τάχα μου δεν αγαπήθηκες· τουλάχιστον από εμένα, για τους άλλους δεν ξέρω.
Αλλά θα σου πω και κάτι άλλο και να το θυμάσαι:
“Η αγάπη είναι αισθαντική, η πραγματική τουλάχιστον όχι η άλλη η μαϊμού και κρατιέται κι απ’τα λόγια και απ’τις πράξεις. Ακόμα και στην απόσταση διαισθάνεσαι την ζεστασιά της”.
Πάντα θα σου στέλνω ένα γλυκό φιλί και μια ζεστή αγκαλιά να μην κρυώνεις.
Και μπορεί να μην είμαι εδώ, γιατί έτσι επέλεξα, αλλά έρχομαι μέσα σου και σε ζεσταίνω.
Να μην κρυώνεις, να μην φοβάσαι.
Να αγαπάς, μην το ξεχνάς κι ας μην είμαι εγώ αυτή που αγαπάς!
