Γράφει η Λάουρα Σαργέντη
Σε μια εποχή απόλυτης ρηχότητας, όπου όλοι τρέχουν να γεμίσουν τα κενά τους με απομιμήσεις ρούχων από ακριβές μπράντες, όπου κάποιοι ιερόσυλοι μαυρίζουν το γαλήνιο βλέμμα των παιδιών με τα βρωμόχερά τους, όπου όλοι έχασαν την ταυτότητα τους όσο κι αν αυτή ψηφιοποιήθηκε, όπου η γιορτή καταπατήθηκε στο κυνήγι ενός σελεμπριτ, όπου οι διαφορετικότητα νόμιζε ότι ανέπνευσε καθαρό αέρα αλλά οι gay ντύθηκα γυναίκες που τόσο μισούν και οι γυναίκες αντίστοιχα αντροπιοιήθηκαν, κάθεσαι στην άκρη του μπαρ και καπνίζεις, έχοντας πρώτα αναποδογυρίσει την επιγραφή «Non smoking» και ταξιδεύεις μόνη στις σκέψεις σου, περιμένοντας τον Οδυσσέα σου να φανεί. Εξ’ άλλου, απ’ ότι με πληροφορούν από το κοντρόλ, για να υπάρξει φλερτ πρέπει να κατεβάσεις την εφαρμογή στο κινητό(ρε δεν πάμε καλά).
Κάποιοι ξεχασμένοι παλιομοδίτες μνηστήρες χαμογελούν παράνομα, αλλά μετά χαμηλώνουν το βλέμμα. Κάποιος σε σκουντάει. Γυρνάς με χαμόγελο.
-Συγγνώμη να παραγγείλω μόνο και θα φύγω, λέει φοβισμένα.
Επιστρέφεις στην δροσοσταλίδα που χαϊδεύεις το ποτήρι. Παίζεις μαζί της. Κάνεις ένα μικρό Ζεν μη σκεπτόμενη τίποτα. Ή μήπως σκέφτεσαι;
Μια κοπέλα γελάει φωναχτά και το μπαρ φωτίζεται με τη νοσταλγία της παλιά καλής εποχής όπου τα μπαράκια ήταν το «application» για φλερτ, για συνάντηση φίλων, δημιουργία γνωριμιών, χορό, γέλιο. Τώρα που να μιλήσεις σε άγνωστο!
Και κλείνεσαι, κλείνεσαι, κλείνεσαι. Κι όμως έχεις τόσο ανάγκη για συντροφικότητα. Και με το που γνωρίζεις κάποιον, τον κοιτάς προφίλ, ανφάς και η επόμενη σκηνή είναι οι φωτογραφίες γάμου.
Μπαααα!!!
Λέω να μείνω θεατής, περιμένοντας τον Οδυσσέα μου.
-Άλλο ένα παρακαλώ.
