Γράφει η Αριάδνη
Το σημείο μηδέν. Νομίζω πως όλοι φτάνουμε κάποια στιγμή της ζωής μας σ’ αυτό το σημείο. Πως όλοι κάποια στιγμή πιάνουμε πάτο. Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται η αλήθεια μας. Φτάνει να αντέξουμε να τη δούμε.
Δεν θα μας αρέσει. Το μόνο σίγουρο είναι αυτό. Σε κανέναν δεν αρέσει να έρχεται αντιμέτωπος με τις αδυναμίες, τα λάθη και τις επιλογές του.
Γι’ αυτό συνήθως κλείνουμε τα αυτάκια μας όταν κάποιοι δικοί μας άνθρωποι προσπαθούν να μας προειδοποιήσουν, να μας προστατέψουν.
Ξέρεις δεν έχει σημασία το τι σου λένε, το τι ακούς, αλλά το τι είσαι διατεθειμένος να ακούσεις. Το πόσο είσαι εσύ έτοιμος και αντέχεις να ακούσεις και να αντιμετωπίσεις την αλήθεια που πονάει.
Κι από τη στιγμή που την αλήθεια σου θα τη δεις και θα την αντέξεις, πιστεύω πως το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να προσπαθήσεις να την αλλάξεις.
Να την αλλάξεις αλλάζοντας εσένα και κάνοντάς σε τον άνθρωπο που θέλεις να είσαι.
Αυτό προσπαθώ να κάνω χρόνια τώρα. Να γίνω αυτή που θέλω να είμαι! Με την κρυφή ελπίδα πως ίσως έτσι καταφέρω κάποια στιγμή να ζήσω αυτό που ονειρεύομαι από παιδί.
Μια αγάπη σαν αλάνα, αυτό ονειρεύομαι!
Μια αγάπη – προσφορά, όπου θα δίνεις χωρίς να περιμένεις να πάρεις.
Μια αγάπη αζύγιστη, όπου δεν θα υπολογίζεις τι έδωσες και τι πήρες.
Μια αγάπη χωρίς μέτρο, όπου θα μπορείς να δείχνεις και να δίνεις ό,τι έχεις στην ψυχούλα σου κι αυτό τον άλλον δεν θα τον αγχώνει, δεν θα τον πιέζει, δεν θα τον πνίγει, αλλά θα τον κάνει ευτυχισμένο.
Μια αγάπη ισότιμη, χωρίς αρχηγούς και παιχνίδια εξουσίας.
Μια αγάπη με κατανόηση και συγχώρεση, οπου δεν θα στήνεις τον άλλον στον τοίχο για τα λάθη και τις αδυναμίες του.
Μια αγάπη που δεν θα είναι εξαρτημένη και μίζερη και γι’ αυτό δεν θα θεωρηθεί ποτέ δεδομένη. Γιατί θα είναι ελεύθερη και θα υπάρχει από επιλογή κι όχι από ανάγκη.
