Γράφει η Φλώρα Σπανού.
Οι παρεξηγήσεις στη ζωή μας είναι κάτι που δεν μπορούμε να αποφύγουμε, δυστυχώς.
Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο πάντα θα είναι εκεί, σε κάποια γωνιά του μυαλού μας, και θα παραμονεύουν για να κάνουν τη ζωή μας δυσκολότερη.
Το ευκολότερο , βέβαια, θα ήτανε να μην υπήρχαν οι παρεξηγήσεις. Ακόμη πιο εύκολο να μην δίναμε τόση σημασία σε αυτές, που γίνονται η αφορμή για τόσους καυγάδες και τσακωμούς.
Γιατί όταν δημιουργείται μία παρεξήγηση τα μαχαίρια βγαίνουν έξω και ζητάνε να δώσεις λογαριασμό.
Έτσι, κάθε φορά που κάποιος θα παρεξηγηθεί είτε μία σχέση θα χαλάσει, είτε μία φιλία, είτε μία οικογένεια θα διαλυθεί. Γιατί; Δεν ξέρω γιατί. Μη με ρωτάτε. Καθίστε μόνο και σκεφτείτε τι κάνατε εσείς ως ανθρώπινα και νοήμονα όντα που είστε για να λυθεί αυτή η παρεξήγηση.
Αναλογιστείτε και μετά πείτε μου κι εμένα, ίσως τότε με βοηθήσετε να βρω την απάντηση σε αυτές τις ατέρμονες σκέψεις που στριφογυρνούν στο μυαλό μου κάθε τρεις και λίγο. Το μόνο που θα ‘θελα είναι να είχαμε όλοι μας το θάρρος να λέμε αυτά που πρέπει όταν πρέπει. Γιατί όσο περνάει ο χρόνος η παρεξήγηση δυναμώνει περισσότερο και οι αλυσίδες που μας κρατάνε δέσμιους της μας σφίγγουν πιο πολύ.
Δεν θέλω, όμως, για ακόμη μία φορά η παρεξήγηση να βάλει τα καλά της και να χορέψει έναν ακόμη χορό της νίκης. Θέλω αυτή τη φορά να κλειδώσει την πόρτα, να κρυφτεί κάτω από το κρεβάτι και να μείνει εκεί.
Στα σκοτάδια.
Να κλαίει και να οδύρεται που δεν κατάφερε να μας διαλύσει. Να γίνει ένα άυλο φάντασμα που θα κάνει παρέα με τις φίλες της τη διχόνοια και την δυστυχία. Γιατί μαζί με την παρεξήγηση στήνουν χορό και αυτές. Γιατί έχουν βαλθεί όλες μαζί να πάρουν κάθε σημάδι ευτυχίας από τα πρόσωπα εκείνων που είναι αγαπημένοι. Να τους διαλύσουν και να τους κάνουν να μην μιλούν. Να κοιτάζονται και να αδιαφορούν. Και τα χρόνια να περνάνε κι εκείνοι να μένουνε δίπλα και μια καλημέρα να μην ανταλλάσουν.
Μα ξέρετε τι είναι αυτό που με στεναχωρεί περισσότερο;
Ο εγωισμός.
Αυτός που στο τέλος είναι ο μεγαλύτερος θριαμβευτής , αυτός που στέφεται νικητής και κατά χειροκροτείται. Από τους ίδιους μας τους εαυτούς.
Σκέψου, λοιπόν.
Είναι δυνατόν να βάζεις πάνω από όλα τον εγωισμό σου και να μην μιλάς στην οικογένεια σου;
Είναι δυνατόν μετά από τόσα χρόνια που έχετε μεγαλώσει μαζί, που έχετε μοιραστεί τα πάντα, να μην λες μία καλημέρα στον αδερφό σου; Στο παιδί σου;
Είναι δυνατόν να διαλύεται μία φιλία επειδή ο άλλος ήταν εγωιστής και δεν ζήτησε ποτέ εξηγήσεις για εκείνο που τον πείραξε;
Κάθισες ποτέ να συζητήσεις ήρεμα και όμορφα;
Γιατί πίστεψες ότι ο άλλος σε είχε προδώσει; Μήπως δεν ήταν όλα όσα νόμιζες αληθινά; Μήπως έπρεπε να δώσεις μία ευκαιρία στον φίλο σου, στον σύζυγό σου, στον πεθερό σου, στον γονιό σου; Στο κάτω κάτω ρε αδερφέ τόσα είχατε μοιραστεί μαζί! Μία οικογένεια ήσασταν αγαπημένοι, γιατί γίνατε όλοι μαλλιά και κουβάρια;
Όταν ειπώνονται τα λόγια δεν ξαναγυρίζουνε πίσω, λένε. Πόσο δίκιο έχουνε τελικά.
Όμως, αν αυτό που έγινε σε βασανίζει ακόμη, τρέξε και μην το αφήνεις άλλο να κατακτάει έδαφος. Τρέξε να ζητήσεις εξηγήσεις, να μιλήσεις , ίσως ακόμη να υπάρχει χρόνος, για να λυθεί μία παρεξήγηση.
Γιατί ίσως και όλα να είναι μόνο στο μυαλό μας τελικά. Ίσως να δίνουμε μία βαρύτητα σε πράγματα και καταστάσεις που να μην αξίζει να βαραίνουν τις καρδιές μας.
Λύστε την παρεξήγηση και αφήστε την να ελαφρύνει την καρδιά σας. Μία ζωή την έχουμε! Τα προβλήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε καθημερινά αυξάνονται και πληθύνονται, από παντού. Τουλάχιστον ας έχουμε την οικογένεια και τους αγαπημένους μας κοντά για να αντιμετωπίσουμε ευκολότερα όλα όσα θα έρθουν.
Ας μείνουμε ενωμένοι, για να νικήσουμε.
Θα μου πεις βέβαια, πως ίσως να μην είσαι εσύ η αιτία της παρεξήγησης. Που ξέρεις όμως αν δεν αισθάνεται και ό άλλος το ίδιο για τον εαυτό του; Κάποιος από τους δυο σας θα πρέπει να βάλει λίγο νερό στο κρασί του για να λυθεί η παρεξήγηση.
Διαφορετικά αν ο ένας περιμένει από τον άλλον να κάνει το πρώτο βήμα, ζήτω που καήκαμε!
Η φτώχεια θέλει καλοπέραση αλλά η φτώχεια θέλει και ανθρώπους ενωμένους και αγαπημένους. Γιατί για να μπορέσεις να καλοπεράσεις πρέπει να έχεις και τους δικούς σου ανθρώπους κοντά σου! Βάλτε τα μαχαίρια μέσα και κάντε μια καινούργια αρχή.
Η ζωή είναι εκεί και σας περιμένει μην χαλάτε τις σχέσεις σας για παρεξηγήσεις!
Μιλήστε!
LoveLetters
