Γράφει ο Καραμάνος Δημήτρης
Δεν έχεις ιδέα τι χρειάστηκε για να φτάσει μέχρι εδώ.
Δεν ήταν απλώς ένας χωρισμός. Ήταν αποδόμηση. Ήταν βράδια που κοιτούσε το ταβάνι και αναρωτιόταν αν φταίει εκείνη που εμπιστεύτηκε. Ήταν μηνύματα που δεν ήρθαν ποτέ. Ήταν η αίσθηση ότι έδωσε περισσότερα απ’ όσα άντεχε να χάσει.
Και μετά ήρθε η σιωπή. Εκείνη η περίοδος που δεν μιλούσε για αγάπη, δεν άκουγε τραγούδια που την θύμιζαν, δεν πίστευε σε τίποτα πέρα από την αυτάρκειά της. Έμαθε να στέκεται μόνη. Όχι γιατί το ήθελε. Αλλά γιατί δεν είχε άλλη επιλογή.
Κι εσύ τη γνώρισες σε αυτή τη φάση. Συγκροτημένη. Προσεκτική. Με ένα βλέμμα που μετράει τις αποστάσεις. Σου άνοιξε λίγο την πόρτα, όχι διάπλατα. Σου έδωσε πρόσβαση, όχι δικαιώματα.
Και τώρα, σιγά σιγά, αρχίζει να λιώνει ο πάγος.
Αρχίζει να γελάει χωρίς να σκέφτεται τι θα γίνει μετά. Να σου στέλνει μήνυμα πρώτη. Να αφήνει το χέρι της στο δικό σου λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω. Να πιστεύει ξανά ότι ίσως αυτή τη φορά δεν θα χρειαστεί να μαζεύει κομμάτια.
Μην την τσακίσεις εδώ.
Μην παίξεις παιχνίδια εξουσίας. Μην δοκιμάσεις μέχρι πού φτάνει η υπομονή της. Μην εξαφανιστείς για να δεις αν θα σε ψάξει. Έχει περάσει από αυτό το έργο. Ξέρει το τέλος του.
Αν μπήκες στη ζωή της, μπες καθαρά. Αν τη θέλεις, πες το. Αν φοβάσαι, πες το κι αυτό. Η ειλικρίνεια δεν τρόμαξε ποτέ μια γυναίκα που έχει ήδη επιβιώσει από ψέματα.
Το να ξαναπιστεύει στην αγάπη δεν είναι αφέλεια. Είναι θάρρος. Και το θάρρος θέλει σεβασμό.
Δεν σου ζητάει να της τάξεις αιωνιότητες. Σου ζητάει συνέπεια. Να είσαι εκεί όταν λες ότι θα είσαι. Να μην αλλάζεις στάση ανάλογα με τη διάθεσή σου. Να μην την κάνεις να αναρωτιέται αν αξίζει.
Γιατί αν τη σπάσεις τώρα, δεν θα κλείσει απλώς μια πόρτα.
Θα χτίσει τείχος.
Κι αυτή τη φορά δεν θα το γκρεμίσει κανείς.
