Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Προδοσία…
Λέξη τίτλος, σαν από παλιά ελληνική ταινία. Αυτές με τις μεγάλες, βαρυγδουπες κουβέντες, τις δυνατές ερμηνείες και τα υγρά από τις θάλασσες μάτια!
Βαριά κουβέντα για έναν ελαφρύ, κατά βούληση, Αύγουστο που θες να αραξεις, να πετάξεις, να περάσεις καλά χωρίς πολλές έννοιες.
Όμως μήπως είναι τώρα άραγε η καλύτερη ευκαιρία για να σκεφτείς λίγο που πραγματικά είσαι;
Εντάξει, άδειασες βαλίτσα, άφησες το ρολόι στην άκρη του κομοδίνου, άδειασες όμως κι από τα πρέπει σου;
Δε θέλω να σου βάλω δύσκολα.
Ειμαι η τελευταία που θα σε κρίνω. Το κάνω μια χαρά και με ιδιαίτερη επιμονή στον εαυτό μου άλλωστε αυτό βάζοντας τον πηχυ της ύπαρξης ψηλά.
Αλήθεια, τι σκοπεύεις να κάνεις μετά τις διακοπές σου; Πως θα φροντίσεις εκ νέου Εσένα; Μόνο σε μένα ξεπηδούν σαν ανυπόμονα ζουζούνια αυτές οι ερωτήσεις; Δε νομίζω…
Άραγε κάνεις πραγματικα διακοπές φέτος ή προδιδεις πάλι ακόμη κι αυτή σου την ανάγκη στο όνομα μιας κατά συνθήκη κατάστασης, με συμβιβασμούς και δε βαριέσαι σε πρώτη σειρά ως την πιο εύκολη δικαιολογία για να τρέξουν οι μέρες;
Κι αν τελικά διακοπευεις μετά δηλώσεων και ανακοινωσεων στην καλοστημένη σου ζωουλα θα πάρεις άδεια από τον κακό σου εαυτό, θα επιτρέψεις να προδωσεις τα πρέπει σου για να δηλώσεις τα θέλω σου ή τραβολογιεσαι συγκαταβατικα αμετοχα στο όνομα μιας άχραντης οικογένειας ή οποιας φύσης και δεσμού-παρέας που έστησε πρόγραμμα κι εσύ πειθηνια ακολουθείς;
Μην σε προδώσεις τούτη τη φορά, έτσι για τη δική σου επιστροφή στην κανονικότητα (η ζωή είναι σε κάθε έκφρασή της πολιτική βούληση). Μην σκορπισεις τον πολύτιμο χρόνο των διακοπών σου για το πρόγραμμα των επιθυμιών άλλων.
Ο εαυτός σου δεν θα μπορεί για πάντα να στο δικαιολογεί αυτό.
Γιατί είναι προδοσία να συνειδητοποιεις ξεκάθαρα, ότι το είναι σου, έχει πάψει προ πολλού να αγαπά, έχει πάψει να επιθυμεί αυτό το σκιωδες μαζί που ζεις, έχει πάψει να ζητά, έχει πάψει να χαίρεται αβίαστα και όλη αυτή η παύση να είναι και να γίνεται σιωπή στο όνομά ενός ακόμη συμβιβασμού για να περάσει καλά ο μαζί σου κάποιος άλλος που χαμπάρι δεν παίρνει από όλο αυτό το ναι μεν αλλά δεν σου. Αφού σιωπας…
Με σενα τελικά πάλι απών!
Απών από αυτό που πραγματικά ορίζεις ότι χρειάζεσαι γιατί μέσα σου ξέρεις!
Απών από το δικαίωμα σου να μπορείς να μην θες να είσαι κάπου, με κάποιον/κάποιους, κάπως.
Απών από σένα ακόμη και τώρα! Στη διακοπή από το γαϊτανάκι των υποχρεώσεων της κάθε μέρας σου.
Εσχατη προδοσία όλο αυτό για τον άλλο που νομίζει στο όλα καλά, για σένα που απέχεις με τη σιωπή σου!
Κι ίσως δεν είναι μόνο προδοσία εντέλει είναι ιεροσυλία στο δικαίωμα που σου χάρισε η ζωή, να είσαι, να χαίρεσαι, να την απολαμβάνεις. Σε κάθε εποχή.
Όπως εσύ, γουστάρεις βρε αδελφέ…
Καλές Διακοπές σου ευχήθηκα;
