Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Σε ακούω να αναλύεις τα πάντα με ακρίβεια. Τι έφταιξε, τι σε πλήγωσε, τι δεν άντεξες, τι θα αλλάξεις από Δευτέρα. Τα λες σωστά. Με δομή. Με αυτογνωσία. Σχεδόν με πείθεις. Αλλά η ζωή σου δεν αλλάζει με επιχειρήματα.
Ξέρεις πότε αλλάζει; Όταν σταματάς να αφηγείσαι τον εαυτό σου και αρχίζεις να τον μετακινείς.
Φτάνεις πολλές φορές στο απόλυτο κενό χωρίς θόρυβο. Δεν γίνεται με έκρηξη. Γίνεται αθόρυβα. Με μικρές υποχωρήσεις. Με λίγα «δεν πειράζει». Με εκείνα τα «ας το αφήσουμε για τώρα». Και ξαφνικά βρίσκεσαι μπροστά σε μια πραγματικότητα που δεν σε εκφράζει, αλλά την έχεις χτίσει μόνη σου.
Δεν χρειάζεται να κάνεις επανάσταση. Χρειάζεται να κάνεις ένα καθαρό, συγκεκριμένο βήμα. Να κόψεις μια συνήθεια που σε κρατάει στάσιμη. Να πεις μια αλήθεια που αποφεύγεις. Να επιλέξεις αυτό που σε εξελίσσει αντί για αυτό που σε βολεύει.
Μία πράξη αρκεί για να αλλάξει η κατεύθυνση. Όχι θεαματική. Όχι για να τη δουν οι άλλοι. Για να τη νιώσεις εσύ.
Γιατί όταν αποφασίζεις στ’ αλήθεια, δεν το διαφημίζεις. Το ζεις.
Θέλεις να αλλάξει το παιχνίδι; Μην το σχολιάζεις από την κερκίδα. Μπες μέσα. Λερώσου. Ρίσκαρε να χάσεις την εικόνα που έχουν για σένα για να κερδίσεις την εικόνα που έχεις εσύ για τον εαυτό σου.
Δεν χρειάζομαι υποσχέσεις. Δεν χρειάζομαι αναλύσεις. Θέλω να σε δω να επιλέγεις διαφορετικά.
Κι όταν το κάνεις, δεν θα χρειαστεί να μου πεις τίποτα.
Θα φαίνεται στον τρόπο που θα στέκεσαι. Στο βλέμμα που δεν ζητά έγκριση. Στη σιωπή που δεν είναι φυγή, αλλά δύναμη.
Λιγότερα λόγια. Περισσότερη ουσία.
Εκεί κρίνεται η πορεία σου.
