Γράφει η Ελπίδα Τάσσιου
Ξέρεις τι είναι χειρότερο από τη μοναξιά;
Να βρίσκεσαι δίπλα σε κάποιον και να νιώθεις μόνος.
Να σε κρατάει στην αγκαλιά του, αλλά να μην σε νιώθει.
Να σε αγγίζει, αλλά να μην σε αισθάνεται.
Και να αναρωτιέσαι πώς γίνεται κάτι που θα έπρεπε να σε κάνει να νιώθεις ασφάλεια, να σε κάνει να νιώθεις τόσο απελπιστικά χαμένος.
Υπάρχουν αγκαλιές που μοιάζουν περισσότερο με υποχρέωση παρά με επιθυμία. Που δίνονται από συνήθεια, όχι από ανάγκη. Που είναι εκεί απλά για να καλύψουν ένα κενό, όχι για να το γεμίσουν πραγματικά.
Και κάποιες φορές, η μοναξιά μοιάζει πιο τίμια από αυτό.
Γιατί η μοναξιά τουλάχιστον δεν σου λέει ψέματα. Δεν σε κάνει να πιστεύεις πως είσαι ασφαλής ενώ στην πραγματικότητα είσαι εντελώς εκτεθειμένος.
Μερικές αγκαλιές είναι κρύες.
Και το χειρότερο είναι πως δεν το καταλαβαίνεις αμέσως. Στην αρχή, τις αποζητάς. Θεωρείς πως το να έχεις κάποιον δίπλα σου είναι καλύτερο από το να μην έχεις κανέναν.
Μέχρι που, μια μέρα, ξυπνάς και συνειδητοποιείς πως το πιο άδειο συναίσθημα δεν είναι η μοναξιά.
Είναι η συντροφικότητα που δεν σε γεμίζει.
Και τότε μαθαίνεις.
Μαθαίνεις να ξεχωρίζεις τις αγκαλιές που σε κάνουν να νιώθεις σπίτι από εκείνες που σε αφήνουν πιο μόνο απ’ ό,τι ήσουν πριν.
Και επιλέγεις.
Όχι το “μαζί” που σε παγώνει, αλλά το “μόνος” που τουλάχιστον σου αφήνει χώρο να βρεις το “μαζί” που θα σε ζεστάνει στ’ αλήθεια.
