Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Κάποτε πίστευα πως οι άνθρωποι που αγαπιούνται πραγματικά δε χάνονται. Πως όσο κι αν απομακρυνθούν, όσο κι αν μπερδευτούν μέσα στα λάθη και στις σιωπές τους, στο τέλος θα βρουν τον δρόμο πίσω. Πως υπάρχει μια αόρατη κλωστή που τους τραβάει ξανά κοντά.
Και ίσως γι’ αυτό για καιρό σε περίμενα.
Σε μικρές στιγμές της ημέρας. Σε τραγούδια που άκουγα τυχαία. Σε δρόμους που περπατούσαμε μαζί. Σε εκείνες τις σιωπές που κάποτε ήταν γεμάτες νόημα.
Δεν άλλαξα. Ακόμα γελάω με τα ίδια πράγματα. Ακόμα συγκινούμαι με μικρές λεπτομέρειες που οι περισσότεροι δεν προσέχουν. Ακόμα πιστεύω πως μια αγκαλιά μπορεί να διορθώσει μια κακή μέρα.
Απλώς έμαθα κάτι που δεν ήθελα να μάθω.
Έμαθα πως μερικές φορές οι άνθρωποι δεν φεύγουν επειδή σταμάτησαν να νοιάζονται. Φεύγουν επειδή η ζωή τους πήγε αλλού. Επειδή φοβήθηκαν. Επειδή δεν μπόρεσαν να κρατήσουν κάτι όμορφο χωρίς να το πληγώσουν.
Και τότε μένει πίσω μια σιωπή που δεν μοιάζει με καμία άλλη.
Στην αρχή προσπάθησα να την γεμίσω. Με σκέψεις. Με ερωτήσεις. Με «αν» και «ίσως». Αναρωτιόμουν τι θα γινόταν αν είχα πει κάτι διαφορετικό, αν είχα μείνει λίγο παραπάνω, αν είχα καταλάβει νωρίτερα όσα δεν είπες ποτέ.
Αλλά η αλήθεια είναι πως μερικές ιστορίες δεν τελειώνουν επειδή κάποιος έκανε λάθος. Τελειώνουν απλώς επειδή έτσι γράφτηκαν.
Δεν άλλαξα. Απλώς έμαθα να ζω με αυτή τη σκέψη χωρίς να με πονάει κάθε μέρα το ίδιο.
Έμαθα να προχωράω χωρίς να σημαίνει ότι ξέχασα. Έμαθα ότι η αγάπη δεν εξαφανίζεται πάντα. Μερικές φορές απλώς αλλάζει μορφή. Γίνεται μια ήρεμη ανάμνηση που σε επισκέπτεται κάπου κάπου, χωρίς να ζητά τίποτα.
Δεν σε περιμένω πια όπως παλιά. Δεν κοιτάζω το τηλέφωνο με την ελπίδα ότι θα δω το όνομά σου. Δεν φαντάζομαι πια συναντήσεις που ίσως δεν συμβούν ποτέ.
Αλλά υπάρχουν ακόμα στιγμές που σε θυμάμαι. Όχι με θυμό. Ούτε με παράπονο. Με εκείνη τη γλυκιά μελαγχολία που αφήνουν οι άνθρωποι που κάποτε ήταν ολόκληρος ο κόσμος σου.
Και αν κάποια μέρα βρεθούμε τυχαία στον ίδιο δρόμο, αν περάσουμε ο ένας δίπλα από τον άλλον και τα μάτια μας συναντηθούν για μια στιγμή, θέλω να ξέρεις κάτι.
Δεν άλλαξα. Απλώς έμαθα πως μερικές αγάπες δεν επιστρέφουν. Και παρ’ όλα αυτά, συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα μας.
Αθόρυβα. Ήρεμα. Σαν ένα κομμάτι της καρδιάς μας που έμεινε για πάντα σε έναν παλιό χρόνο. Ίσως τελικά αυτό να σημαίνει ότι κάποτε αγαπήσαμε πραγματικά.
