Γράφει η Έλενα Δημάκη
Σε ήθελα. Με ήθελες. Και κάπου ανάμεσα σε αυτά τα δύο, χαθήκαμε.
Όχι από έλλειψη. Από περίσσευμα. Από όσα δεν είπαμε στην ώρα τους, από όσα φοβηθήκαμε να κρατήσουμε, από εκείνες τις στιγμές που αντί να μείνουμε, κάναμε μισό βήμα πίσω. Κι αυτό το μισό βήμα, έγινε απόσταση.
Δεν ήταν ότι δεν αγαπηθήκαμε. Ήταν ότι δεν αντέξαμε την ένταση του “μαζί”. Ήθελες, αλλά δεν ήσουν έτοιμη. Σε ήθελα, αλλά δεν ήξερα πώς να σε κρατήσω χωρίς να σε πιέσω. Κι έτσι, κάναμε και οι δύο αυτό που ξέρουν καλά οι άνθρωποι όταν φοβούνται. Προστατευτήκαμε. Από τον ίδιο τον έρωτα.
Θυμάμαι εκείνες τις μικρές στιγμές που έμοιαζαν μεγάλες. Τα βλέμματα που κράταγαν λίγο παραπάνω. Τα μηνύματα που δεν ήθελαν απάντηση, μόνο επιβεβαίωση ότι είμαστε ακόμα εκεί. Κι ήμασταν. Αλλά όχι αρκετά.
Γιατί δεν φτάνει να θέλεις. Πρέπει και να μένεις.
Κι εμείς δεν μείναμε. Όχι γιατί δεν μπορούσαμε. Αλλά γιατί δεν το παλέψαμε μέχρι εκεί που πονάει. Μέχρι εκεί που δεν έχεις άλλη επιλογή από το να μείνεις και να δεις τι θα γίνει. Φοβηθήκαμε το μετά πριν καν το ζήσουμε.
Και τώρα; Τώρα είμαστε δυο άνθρωποι που ξέρουν. Που κατάλαβαν, αλλά αργά. Που κουβαλάνε μια ιστορία που δεν τελείωσε ποτέ, απλώς σταμάτησε στη μέση.
Σε ήθελα. Με ήθελες. Και αυτό δεν αλλάζει.
Αλλά καμιά φορά, δεν φτάνει να θέλεις κάποιον.
Πρέπει να τον κρατήσεις.
Κι εμείς, αντί να κρατηθούμε, αφήσαμε.
