Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Μείνε λίγο ακόμη εκεί, στην περίμετρο της ζωής μου. Το μυστικό μου το ανομολόγητο ακόμη και σε μένα.
Μείνε το χαμόγελο μου το άκυρο σε μια στιγμή τρέλας στην τρεχάλα που ζω επειδή κάπου κάπως άκουσα τη φωνή σου να λέει Ζωούλα.
Μείνε έννοια και σύμπαν μου παράλληλο που η σκέψη μου μόνιμα πλέον τρέχει μέσα στην παλαβή καθημερινότητα μου για να βρει σε σένα καταφύγιο.
Για να σε νοιαστεί στις μάχες για της ζωής τα δίκια που αποφάσισες με το ήθος σου να υπηρετήσεις.
Μείνε εκεί στην άλλη άκρη της γραμμής του τηλεφώνου για οπότε εμφανίζεσαι, τότε που θέλω τόσα να σου πω κι αναλώνομαι σε ασφαλείς κουβεντούλες για να δω τι κάνεις.
Μείνε ελπίδα με σάρκα κι οστά για κάτι που περιμένω, που θέλω επιτέλους να μου συμβεί, που καλώ με όλα τα φωτάκια του υποσυνείδητου μου αναμμένα στο κόκκινο ενώ πίστεψα μόλις πριν λίγο καιρό ότι δεν το δικαιούμαι.
Μείνε λίγο ακόμη εκεί κάπου μακριά μου αλλά παράλληλα στο χώρο τον καλά φυλαγμένο μέσα μου εκεί που κρατάω τους θησαυρούς μου σαν αίσθημα τρυφερά γλυκό για να έχω κάτι να φαντάζομαι, σαν να διαβάζω ένα παραμύθι από αυτά που θυμάμαι ότι μου έκαναν κάποτε παρέα πριν κοιμηθώ.
Μείνε για να σωθούν οι αναμονές, να λυγίσουν οι αμφιβολίες, να ξεθυμάνουν οι φόβοι από όλα όσα έζησα ή μου αρνήθηκαν και με φέραν σήμερα εδώ σημαδεμένη. Με σένα να εμφανίζεσαι δυνατά σίγουρος υψώνοντας τείχος στα θηρία που με κυνηγούν από τα πριν μου με το μπόι σου.
Γίνε ζωή μου.
Γίνε η αλήθεια που θα αγκαλιάσει τις πληγές μου.
Που θα μ’ αφήσει να δω τις δικές της.
Κι έτσι λαβωμένα αγκαλιασμένοι θα ξημερώσουμε μαζί μιαν αλλιώτικη μέρα.
Για μένα σίγουρα.
Για σένα θα μου πεις!
Περιμένω…
