Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Σκέψου μια νύχτα σαν κι αυτή, με ένα “γύρισα”, να κλείναμε όλους τους ανοιχτούς λογαριασμούς μας.
Η μόνη απάντηση που θα χώραγε σ’αυτό το “γύρισα”, θα ήταν “μου έλειψες”.
Κι όλα, θα είχαν κλείσει. Όλοι οι λογαριασμοί μας, όλα τα ειπωμένα κι όλα τα ανείπωτα, θα είχαν ξεχαστεί.
Εκεί που υποτάσσεται ο εγωισμός, υψώνεται ο έρωτας. Παίρνει κεφάλι και κατακτά τη ζωή.
Κι εμείς οι δυο, υψώσαμε τους εγωισμούς μας πολύ ψηλότερα απ’ όσο άντεχε ο έρωτάς μας. Τον ρημάξαμε για να μην ρημάξουμε τους εγωισμούς μας. Τον τσακίσαμε για να μην τσακίσουμε το υπερεγώ μας.
Και τώρα;
Τώρα σιωπηλά, μέσα στον κόσμο, πίνεις στην υγειά της μοναξιάς σου, κι ας είσαι ανάμεσα σε πολλούς. Κι ας είσαι τόσο καλά τοποθετημένος μέσα στο ιδανικό σου κάδρο.
Για πες μου; Περνάς καλά στο ιδανικό σου;
Περνάς καλά εκεί που προσποιείσαι;
Αλήθεια, δεν σε κουράζει αυτή η υπερπροσπάθεια να μην φανεί το κενό σου;
Μα καλά, κανείς δεν παρατηρεί τα μάτια σου;
