Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Στις καμπύλες κατοικεί η ψυχή!
Κοίτα εκεί..
Μια στιγμή μονάχα αρκεί να φυλακίσει μέσα της την αιωνιότητα.
Κοίτα εκεί, μακριά από αυτό που έχεις μάθει να κοιτάς από συνήθεια.
Άσε τις γωνίες σου, κόβουν σαν ξυράφι.
Στις καμπύλες κατοικεί η ψυχή!
Μαλάκωσε για να μπορέσεις να ανοίξεις.
Πώς να συναντηθούμε;
Εσύ αιχμηρός κι εγώ σαν το βαμβάκι.
Μακριά από την ύλη θέλω πια να κρυφτώ.
Βαρύς αυτός ο κόσμος και κουράζει.
Ψεύτικα τα φώτα του.
Όσο πιο μεγάλο το σκοτάδι στην καρδιά του, τόσο περισσότερα φώτα ανάβει μπας και δει.
Μα αλλοίμονο, στο φως των κεριών είναι ορατή η αλήθεια.
Κοίτα εκεί, θα βρεις τις απαντήσεις που ψάχνεις.
Μα δεν κατάλαβες που είναι το “εκεί” και ακόμα τις γυρεύεις.
Σαν πεταλούδα τριγυρνώ, μα εσύ δεν με κοιτάζεις.
Στα μεταξένια μου φτερά γραμμένη η αλήθεια, εκεί, γυμνή, ολοκάθαρη απλώνεται μπροστά σου!
Λίγος ο χρόνος.
Μα γέμισαν τα μάτια μου δάκρυα που ακόμα να κοιτάξεις…
