Γράφει η ALICE
Κάποτε σε ρώτησα πως γίνεται η αγάπη να πονάει, και μου απάντησες πως μόνο
έτσι υπάρχει αγάπη. Πως πρέπει να νιώσεις και τον πόνο όταν αληθινά αγαπάς.
Μήπως σου έμαθαν λάθος καλέ μου;
Όταν αγαπάς πρέπει να νιώθεις ήρεμος, ελεύθερος, να έχεις μια αίσθηση
πληρότητας, να πετάς στα σύννεφα ξέροντας πως ακόμα και αν πέσεις άξιζε.
Όταν αγαπάς τρέμεις όχι για να μην χάσεις τον άλλον, αλλά να μην τον κάνεις να
πονέσει. Να μην τον κάνεις να κλάψει, να μην αμφισβητήσει ποτέ τις προθέσεις
σου.
Η αγάπη πρέπει να μπλέκει με το δάκρυ μόνο από ευτυχία και εαν συμβαίνει το
αντίθετο τότε οφείλεις να φύγεις.
Όχι σαν στρατιώτης που εγκαταλείπει τη μάχη, αλλά σαν στρατηγός που
παραδέχεται πως ητήθηκε στο πεδίο της μάχης.
Όχι δεν θα λιποτακτήσεις, δεν θα κατεβάσεις το όπλο απλά θα σιωπήσεις
μπροστά στις στάχτες μιας αγάπης που την θεωρούσες άτρωτη μα αποδείχτηκε
προδότης.
Θα σκουπίσεις τα μάτια σου και θα κοιτάξεις για μια τελευταία φορά τα
απομεινάρια της. Εκει μαζί της θα θάψεις και όσο πόνο αυτή σου προκάλεσε.
Και εαν ποτέ περάσεις ξανά απο αυτό το σημείο που έθαψες όνειρα και ελπίδες
και δεις ένα λουλούδι ανθισμένο θα ξέρεις πως η αγάπη που θάφτηκε εκεί βρήκε
τον τρόπο να ανθίσει και πάλι. Χωρίς πόνο, χωρίς φόβο χωρίς δάκρυα.
Χωρίς εσένα…
