Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Μην μπερδεύεις έναν άνθρωπο ανοιχτό, ευάλωτο, ευαίσθητο που δακρύζει, με κάποιον που κλαίει για να σε χειραγωγήσει.
Μην μπερδεύεις έναν άνθρωπο που για να ανθίσει και να βρει τον “λωτό” μέσα του, χρειάστηκε να πάρει χώρο και χρόνο για αυτόν, βουτώντας σε όλα του τα σκοτάδια για να βγει από τις λάσπες, με έναν άνθρωπο που για να κάνεις ό,τι θέλει εκείνος, σε ελέγχει μέσω του κλάματος και του συναισθήματός σου.
Γιατί ο πρώτος, αγαπά αγνά και ελεύθερα μέσα από την αυτοσυμπόνοια και το νοιάξιμο που έχει ο ίδιος για τον εαυτό του πρώτα. Ελεύθερα, χωρίς πίεση δηλαδή, χωρίς πρέπει.
Γίνεται φρούριο για να σε προστατέψει και για να σε φροντίσει, γιατί έχει βιώσει το πώς είναι να μην υπάρχει η προστασία αυτή, όταν μόνος του ίσως και για χρόνια, προσπαθούσε να σταθεί, να ξανά-σταθεί στα πόδια του.
Του πρώτου η αγκαλιά, θα γίνει χάδι και γλυκό μαξιλάρι, για να ξαποστάσεις, μα και για να θεραπευτεί η ψυχή σου.
Μαζί του, μαθαίνεις να εμπιστεύεσαι ξανά, μαθαίνεις, πως.. αν εκείνος τα κατάφερε.. ω ναι… μπορείς και εσύ.
Και με τον χρόνο καταλαβαίνεις, πως.. όλη αυτή η ευαισθησία του, δεν αποδίδεται σε σπασμένο άνθρωπο, μα σε άνθρωπο αληθινά καλλιτέχνη, που με περίσσια υπομονή και επιμονή ξανακόλλησε τα σπασμένα κομμάτια του και ολόκληρος τώρα λογάται.
Καινούριος.
Όχι αψεγάδιαστος, μα.. ίσα ίσα, τόσο.. ατελής, που έχει το θάρρος να αγαπά βαθιά με ανοιχτή καρδιά, αγκαλιά, νου και πνεύμα.
Για αυτό σου λέω καρδιά μου.. μάθαινε να ξεχωρίζεις. μάθαινε να νιώθεις τους ανθρώπους.
Όσο κι αν πληγώθηκες, όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι.
Και εσύ,
Αξίζεις, να ξαναρχίζεις από την αρχή.
Αξίζεις, να επιλέγεις διαφορετικά πια.
Αξίζεις, να βιώνεις, αυτό που είσαι και γίνεσαι.
