Γράφει η Κική Μαυράκη
Στις σχέσεις δεν χωράνε μισά και περίπου. Ή θα είσαι προτεραιότητα, ή θα σε παίζουν σαν εναλλακτική. Και ξέρεις καλά τη διαφορά. Όταν κάποιος σε θέλει στ’ αλήθεια, βρίσκει τρόπο. Δεν χρειάζεται δικαιολογίες, δεν χρειάζεται προγραμματισμό τύπου «αν δεν έχω κάτι καλύτερο». Είσαι εκεί που θέλει να είναι. Είσαι η πρώτη σκέψη, όχι το plan B.
Το πρόβλημα ξεκινάει όταν αρχίζεις να συμβιβάζεσαι με τα ψίχουλα. Όταν πείθεις τον εαυτό σου ότι το «λίγο» είναι αρκετό, γιατί φοβάσαι να μείνεις μόνος. Μα η μοναξιά δεν είναι τίποτα μπροστά στην κοροϊδία. Το να ξέρεις ότι κάποιος σε θυμάται μόνο όταν βολεύει, σε μειώνει πιο πολύ απ’ όσο νομίζεις.
Η αλήθεια είναι σκληρή, αν δεν είσαι η προτεραιότητά του, τότε δεν είσαι ο άνθρωπός του. Και δεν πειράζει. Δεν είναι ήττα να φύγεις από εκεί που δεν σε βλέπουν όπως αξίζεις. Ήττα είναι να μένεις. Να ανέχεσαι να είσαι το «μεταξύ δουλειάς και καφέ». Να κάθεσαι στο περιθώριο ελπίζοντας πως μια μέρα θα πάρεις τη θέση που ποτέ δεν σκόπευε να σου δώσει.
Κράτα αυτό.. οι άνθρωποι δείχνουν την αξία που σου δίνουν με πράξεις, όχι με λόγια. Όποιος σε θέλει, θα το αποδείξει. Όποιος όχι, θα βρίσκει δικαιολογίες. Κι εσύ; Σταμάτα να τους πιστεύεις. Μάθε να ξεχωρίζεις ποιος σε βλέπει σαν προτεραιότητα και ποιος σαν καβάτζα.
Γιατί στο τέλος της μέρας, δεν χρειάζεσαι κάποιον που να σε θυμάται όταν όλα τα άλλα έχουν χαλάσει. Χρειάζεσαι αυτόν που θα σε βάζει πρώτο, πάντα. Όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή είσαι το «θέλω» του.
