Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Δεν σου τις χρωστάω τις απαντήσεις που μου ζητάς.
Ούτε τα γιατί, ούτε τα πώς, ούτε τα πότε.
Γενικά, τις εξηγήσεις για να τις ζητάς, πρέπει να τις αξίζεις.
Πρέπει να σου αξίζουν.
Κι εσένα δεν σου αξίζουν.
Δεν σου αξίζουν γιατί πριν σκαρτέψεις την ψυχή μου, είχες παίξει με ό,τι νιώθω, ό,τι είμαι κι ό,τι υπήρξα.
Γιατί πριν κουρελιάσω τα “σ’αγαπώ” μου, είχες προλάβει εσύ να τα κάνεις κονφετί και να τα μοιράσεις στον αέρα.
Πριν σε πονέσω, με είχες ριμάξει.
Κι είχα δυο επιλογές. Η μια ήταν να φύγω, έτσι απλά, χωρίς πολλά λόγια, χωρίς να σου πω ένα ένα τα ψέματά σου. Χωρίς να σου τρίψω στην μούρη κάθε υποκρισία, κάθε λέξη, κάθε πράξη που αγνοούσες πως ήξερα. Χωρίς να πάρω τον εγωισμό σου και να τον κάνω κουρελόχαρτο.
Είχα και την επιλογή να σε εκδικηθώ πριν φύγω.
Να σου διδάξω πώς είναι να πονάς, να πληγώνεις, να πολλαπλασιάζεις τα “σ’αγαπώ” σου και να τα κάνεις copy paste, μαζί με τα “σε θέλω” και τα “μου λείπεις” σε πολλαπλούς αποδέκτες.
Κάποια στιγμή, στο είχα πει.. μην κάνεις μια ερωτευμένη γυναίκα να σου διδάξει τι θα πει εκδίκηση. Μην την πληγώσεις τόσο που να μην τι νοιάζει πια πόσο θα σε πονέσει.
Λυπάμαι.. για το μάθημα, χαίρομαι που ήμουν εγώ που στο έδωσα.
Καλή ζωή..
