Γράφει η Ελένη Κασιμάτη
Δεν ξέρω αν είναι η αγάπη ή η ανάγκη που με κάνει να σου ζητάω πάντα λίγο ακόμα. Λίγο ακόμα από το βλέμμα σου, λίγο ακόμα από την παρουσία σου, λίγο ακόμα από αυτό που με κάνει να νιώθω ζωντανή όταν είσαι κοντά μου. Είναι σαν να μην μου αρκείς ποτέ, αλλά ταυτόχρονα να είσαι όλα όσα χρειάζομαι.
Δεν είναι απληστία, το ξέρεις. Δεν σου ζητάω τίποτα που δεν μπορείς να δώσεις. Απλά, κάθε στιγμή μαζί σου μοιάζει σαν δώρο που δεν θέλω να τελειώσει. Και κάθε φορά που φεύγεις, μένει ένα κενό που δεν μπορώ να γεμίσω. Είναι άδικο, ίσως, να σου ζητάω να μένεις. Μα δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.
Ξέρεις, η λέξη “λίγο” μοιάζει αθώα, σχεδόν ελαφριά. Αλλά για μένα, έχει το βάρος του κόσμου. Γιατί αυτό το “λίγο ακόμα” είναι το νήμα που με κρατάει δεμένη μαζί σου. Είναι η απόδειξη ότι θέλω να σε έχω δίπλα μου, ότι σε χρειάζομαι με τρόπους που ούτε εγώ μπορώ να εξηγήσω.
Λίγο ακόμα. Να μείνεις, να μιλήσουμε, να γελάσεις, να με κρατήσεις. Λίγο ακόμα για να προλάβω να γεμίσω με όλα όσα είσαι. Γιατί κάθε φορά που λες “φεύγω,” νιώθω πως αφήνεις ένα κομμάτι μου πίσω, και το μόνο που μένει είναι η αναμονή για την επόμενη φορά.
Ίσως να κουραστείς να ακούς αυτή τη φράση. Ίσως να με κοιτάξεις μια μέρα και να πεις πως δεν έχω τίποτα άλλο να σου ζητήσω. Μα εγώ το ξέρω. Λίγο ακόμα, θα σου ζητάω πάντα. Γιατί εσύ είσαι το “λίγο” που κάνει τα πάντα μου να έχουν νόημα.
