Γράφει ο Αλέξανδρος Παπακωνσταντίνου
Το έγραψα εκείνο το βράδυ που η σιωπή σου γέμισε τα πάντα. Στα χέρια μου το κινητό, στην καρδιά μου το βάρος όλων όσων δεν τόλμησα να σου πω. Ήθελα να πατήσω “αποστολή” – το ήθελα πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο. Αλλά φοβήθηκα. Εσένα, εμένα, την απάντηση που ίσως δεν ερχόταν ποτέ.
Ξέρεις τι έγραψα; Έγραψα όλα αυτά που δεν μπόρεσα να σου πω όταν ήσουν μπροστά μου. Πως σε ερωτεύτηκα με τον πιο ανόητο, τον πιο άγριο τρόπο. Πως κάθε φορά που γελούσες, η ζωή μου γέμιζε ήλιο. Πως, ακόμα και όταν έφευγες, το άρωμά σου έμενε στο μυαλό μου, σαν κάτι που δεν θα μπορούσα ποτέ να ξεχάσω.
Στο μήνυμα που δεν σου έστειλα, υπήρχε η αλήθεια για το πώς με άλλαξες. Πως έκανες κάθε μου φόβο να μοιάζει μικρός, κάθε όνειρο να φαίνεται εφικτό, αρκεί να ήσουν δίπλα μου. Έγραψα πως ήσουν η αρχή και το τέλος μου, το “γιατί” και το “πώς” κάθε μου σκέψης.
Αλλά το μήνυμα δεν στάλθηκε ποτέ. Κάθισα και το διάβασα ξανά και ξανά, προσπαθώντας να βρω το θάρρος που δεν ήρθε. Σκέφτηκα πως ίσως να ήταν αργά, πως ίσως να μην έπρεπε να σε φορτώσω με όλα αυτά. Κι έτσι, το κράτησα για μένα.
Όμως τώρα, σου γράφω εδώ, γιατί δεν θέλω να περάσει άλλη στιγμή χωρίς να ξέρεις. Δεν θέλω να μείνει άλλο μέσα μου αυτό που έπρεπε να σου πω.
Στο μήνυμα που δεν σου έστειλα, υπήρχε η μόνη μου αλήθεια: Σε αγαπάω. Και αν δεν το μάθεις ποτέ, αν δεν το διαβάσεις ποτέ, τουλάχιστον το ξέρεις τώρα – έστω κι έτσι.
