Γράφει η Ρόη Καπετάνου
Κουράστηκα να εξηγώ τα αυτονόητα. Να λέω ξανά και ξανά πράγματα που έπρεπε να τα βλέπεις μόνη σου. Ο έρωτας δεν θέλει οδηγίες χρήσης. Αν πρέπει να σου θυμίσω να με σεβαστείς, αν πρέπει να σε παρακαλέσω να είσαι εκεί, τότε δεν έχει μείνει τίποτα να κρατήσουμε.
Δεν ζητάω θαύματα. Ζητάω απλά τα βασικά. Την προσοχή σου όταν μιλάω. Τη σταθερότητά σου όταν όλα γύρω μοιάζουν να καταρρέουν. Την ειλικρίνειά σου, όσο κι αν πονάει. Αυτά είναι τα αυτονόητα. Κι όμως, έγιναν βουνό να τα ζητάω.
Ο έρωτας είναι απλός. Αν θες κάποιον, το δείχνεις. Αν δεν τον θες, φεύγεις. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Δεν υπάρχει “δεν πρόλαβα”, υπάρχει “δεν ήθελα αρκετά”. Δεν υπάρχει “δεν κατάλαβα”, υπάρχει “δεν νοιάστηκα”. Η αλήθεια είναι τόσο ξεκάθαρη, που πονάει μόνο όταν προσπαθείς να την κρύψεις.
Κουράστηκα να σπαταλάω λόγια σε μάχες που δεν έπρεπε καν να δίνονται. Κουράστηκα να αποδεικνύω την αξία μου σε κάποιον που δεν ξέρει να τη δει. Η αγάπη δεν είναι δίκη, να φέρνω αποδείξεις. Δεν είναι παζάρι, να ζητιανεύω ψίχουλα προσοχής.
Κι έτσι έφτασα στο σημείο να σωπαίνω. Γιατί κατάλαβα πως όποιος θέλει να μείνει, δεν χρειάζεται εξηγήσεις. Θα μείνει γιατί με βλέπει, γιατί με νιώθει, γιατί με θέλει. Όλα τα άλλα είναι απλά φθηνές δικαιολογίες.
Δεν θα εξηγήσω άλλο τα αυτονόητα. Γιατί όταν κάτι είναι αληθινό, δεν χρειάζεται λόγια. Χρειάζεται μόνο να υπάρχει.
