Γράφει ο Σταύρος Χριστοδούλου
Ξέραμε πως αγαπηθήκαμε κι οι δύο.
Δύο ψυχές που τόλμησαν, κι ας ήξεραν πως αργά ή γρήγορα θα έρθει το τέλος τους.
Ίσως η ζωή να μη μας ήθελε μαζί. Βρισκόμαστε για λίγο, ύστερα χανόμαστε, αλλά ποτέ δεν ξεχνάμε. Δεν ξεχνάμε γιατί νιώθουμε.
Όπως το φεγγάρι με τον ήλιο.
Αυτό να είναι το μαρτύριό μας. Δύο άνθρωποι που ερωτεύτηκαν παράφορα αλλά ποτέ δεν κατάφεραν να είναι μαζί. Όχι επειδή δεν μπορούσαν, αλλά επειδή έτσι το ήθελε η μοίρα.
Ξέρει να παίζει καλά το παιχνίδι της.
Δεν ήθελε να μας απομακρύνει τελείως, απλώς δεν ήθελε να είμαστε μαζί.
Όταν επιτέλους ο ήλιος παραδίδει τη θέση του στο φεγγάρι, για λίγα λεπτά μοιάζουν να αγγίζουν ο ένας τον άλλον. Είναι η δική μας στιγμή, εκείνη που πάντα κρατά για λίγο.
Αυτό με καθησυχάζει, γιατί ξέρω πως θα σε ξανασυναντήσω. Έστω και για λίγο.
Κι όταν συναντηθούμε ξανά, φεγγάρι μου, πες μου… θα με αναγνωρίσεις;
Γιατί αυτή είναι η μοίρα μας.
Μια κατάρα που δεν θα μπορέσουμε να σπάσουμε ποτέ.
Γιατί αγάπη μου, όσο κι αν αγαπηθήκαμε, ξέρω πως δεν θα μπορέσουμε ποτέ να είμαστε ολοκληρωτικά μαζί.
