Γράφει η Ελένη Κασιμάτη
Κάποιες φορές, οι μεγαλύτερες αγάπες δεν τελειώνουν με καβγάδες.
Ούτε με πόρτες που χτυπούν, ούτε με βαριές κουβέντες.
Τελειώνουν με μια απλή σιωπή.
Ένα μήνυμα που δεν στάλθηκε ποτέ.
Ένα τηλέφωνο που δεν χτύπησε ξανά.
Ένα βλέμμα που κάποτε έψαχνε απεγνωσμένα τον άλλον και τώρα κοιτάζει μακριά.
Κάποιες φορές, δεν υπάρχουν εξηγήσεις.
Δεν υπάρχει φταίξιμο που μπορείς να το πιάσεις με το χέρι.
Μόνο μια σιωπή που απλώνεται αργά, σαν ομίχλη, και καλύπτει όσα δεν αντέξατε να πείτε.
Και είναι εκεί που καταλαβαίνεις:
Ό,τι ήταν αληθινό, δεν χάθηκε από μια στιγμή.
Φθάρθηκε από τα μικρά, καθημερινά άδεια βλέμματα.
Από τις ευκαιρίες που δεν πιάστηκαν.
Από τις λέξεις που έπρεπε να ειπωθούν και δεν βρήκαν ποτέ φωνή.
Σιωπή.
Η πιο σκληρή λήξη.
Η πιο ειλικρινής.
Γιατί όταν αγαπάς στ’ αλήθεια και σωπαίνεις,
δεν είναι ότι δεν νιώθεις πια.
Είναι ότι δεν αντέχεις να πολεμάς άλλο.
