Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Μπορεί στο παραμύθι σου να είμαι ο κακός.
Αυτός που δεν στάθηκε, που δεν έμεινε, που δεν έκανε όσα περίμενες. Ίσως έτσι να γράφτηκα μέσα σου. Με λάθη, με σιωπές, με πράγματα που δεν εξηγήθηκαν ποτέ. Και δεν θα σου ζητήσω να το αλλάξεις. Ο καθένας μας θυμάται όπως αντέχει.
Αλλά άκου κάτι.
Στο δικό μου παραμύθι, δεν ήσουν ποτέ η “μία από τις πολλές”. Δεν ήσουν περαστική, ούτε μια ιστορία που απλώς συνέβη. Ήσουν εκείνη που έμεινε. Όχι με τρόπο φανταχτερό. Με τρόπο ήσυχο και επίμονο. Από αυτούς που δεν φεύγουν εύκολα, ακόμα κι όταν όλα έχουν τελειώσει.
Ίσως να σε πλήγωσα. Ίσως να μην ήμουν αυτό που χρειαζόσουν τη στιγμή που με ήθελες. Ίσως να ήρθα λάθος χρόνο, λάθος τρόπο, λάθος εκδοχή του εαυτού μου. Δεν έχω δικαιολογίες για αυτά. Έχω μόνο επίγνωση.
Γιατί ξέρεις κάτι; Δεν είναι όλοι οι “κακοί” ίδιοι. Κάποιοι απλώς δεν ήξεραν να αγαπάνε σωστά όταν έπρεπε. Κάποιοι άργησαν να καταλάβουν τι είχαν μπροστά τους. Και μέχρι να το καταλάβουν, ήταν ήδη αργά.
Κι εσύ… εσύ ήσουν πάντα κάτι περισσότερο.
Όχι γιατί ήσουν τέλεια. Αλλά γιατί ήσουν αληθινή. Με τα δύσκολά σου, με τις απαιτήσεις σου, με εκείνη την ένταση που δεν άφηνε τίποτα στη μέση. Ήσουν από τους ανθρώπους που είτε τους αντέχεις, είτε τους χάνεις. Κι εγώ… δεν σε άντεξα όσο έπρεπε.
Αλλά δεν σε υποτίμησα ποτέ.
Μπορεί στο δικό σου τέλος να είμαι ο κακός. Να έκλεισες το βιβλίο και να με άφησες εκεί. Το δέχομαι. Το σέβομαι.
Αλλά στο δικό μου, δεν άλλαξε αυτό που ήσουν.
Γιατί στο δικό μου παραμύθι, ήσουν πάντα η βασίλισσα.
