Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Μη με ξεχνάς ποτέ. Όσος καιρός κι αν περάσει να θυμάσαι να μου στέλνεις. Ένα μήνυμα, μια ευχή, ένα “είσαι καλά;”. Σαν νοιαξιμο για όσα εμείς οι δυο ζήσαμε. Σαν μια άτυπη συμφωνία πως εμείς οι δυο ότι και να έρθει δεν θα χαθούμε. Ακόμα κι αν έρθουν πολλά και διαφορετικά, ακόμα κι αν αλλάξουμε πορείες και διαδρομές μην ξεχάσεις ποτέ αυτήν την άτυπη συμφωνία. Να στέλνεις και να απαντάς όταν σου στέλνω. Δεν είναι ένδειξη εξάρτησης αυτό, είναι μια διαδικασία αγάπης και σεβασμού σε όσα ζήσαμε, σε όσα κάναμε και τα ξέρουμε μόνο εμείς.
Να χανόμαστε, μας το επιτρέπω, να ξεχνιόμαστε ποτέ.
Γιατί αν κάποια στιγμή εμείς οι δυο ξεχάσουμε, θα ξεχαστουν μαζί μας και όσα ζήσαμε και εγώ αυτό δεν το θέλω. Είσαι για πάντα το κουμπί ασφαλείας μου, εκείνος που πάνω του μπορώ να ακουμπήσω ότι σκέψεις και αν κάνω, πράγματα που δεν μπορώ να μοιραστώ με κανέναν. Είσαι εκείνος ο άνθρωπος που ξέρει ακριβώς τι να μου απάντησει σε οποιαδήποτε ερώτηση.
Σε παρακαλώ μη χαθείς και χάσουμε όσα ζήσαμε.
