Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου
Δεν χρειάζονται πάντα λέξεις για να καταλάβεις. Μερικές φορές, το «σ’ αγαπάω» κρύβεται σε πράγματα που δεν λέγονται αλλά γίνονται. Στις μικρές κινήσεις που δεν φαίνονται σε κανέναν άλλο, αλλά για σένα είναι τα πάντα.
Ήταν στο βλέμμα σου, όταν με κοιτούσες και ένιωθα πως τίποτα άλλο στον κόσμο δεν είχε σημασία. Ήταν στο πώς το χέρι σου έψαχνε το δικό μου, χωρίς να το σκεφτείς. Στο πώς με σκέπαζες όταν νόμιζες ότι κοιμόμουν ή στο πώς θυμόσουν πάντα αυτά που για άλλους θα έμοιαζαν ασήμαντα.
Δεν είπες ποτέ «σ’ αγαπάω». Κι όμως, κάθε σου κίνηση φώναζε την αγάπη σου πιο δυνατά από οποιαδήποτε λέξη. Ήταν στα ξημερώματα που μείνες ξάγρυπνος μαζί μου όταν όλα έμοιαζαν να καταρρέουν. Ήταν στο πώς γελούσες όταν έλεγα κάτι χαζό, κάνοντάς με να νιώθω πως ήμουν το κέντρο του κόσμου σου.
Η αγάπη σου ήταν στις σιωπές που δεν βαραίνουν. Στον τρόπο που μπορούσες να με κοιτάς και να καταλαβαίνεις, χωρίς να χρειαστεί να πω τίποτα. Ήταν στη διακριτικότητα σου, στο ότι ήσουν εκεί χωρίς να ζητάς τίποτα.
Θα ήθελα να ακούσω εκείνες τις δύο λέξεις. Να τις νιώσω να βγαίνουν από τα χείλη σου. Όχι γιατί τις χρειάζομαι, αλλά γιατί, μερικές φορές, οι λέξεις έχουν τη δική τους δύναμη. Όμως, ξέρω. Δεν ήσουν άνθρωπος των λέξεων. Ήσουν άνθρωπος των πράξεων. Και ίσως, αυτό να είχε μεγαλύτερη αξία.
Γιατί ακόμα κι αν δεν είπες ποτέ «σ’ αγαπάω», το ένιωσα. Το ζούσα κάθε μέρα, κάθε στιγμή, σε κάθε μικρή σου κίνηση. Και τελικά, αυτό είναι που μένει. Όχι οι λέξεις, αλλά όσα έκανες. Όσα έδειξαν ποιος ήσουν και πώς με έβλεπες.
Κι αν «σ’ αγαπάω» δεν άκουσα ποτέ, το ένιωσα τόσο δυνατά που καμία λέξη δεν θα μπορούσε να το περιγράψει καλύτερα.
