Γράφει η Φλώρα Σπανού.
Κι αν… Κι αν όλα αυτά ήταν αληθινά,
εγώ κι εσύ επάνω στη χρυσή αμμουδιά.
Να μου μιλάς ψιθυριστά ..
Να μου γελάς ερωτικά ..
Να με κοιτάς όπως εσύ..Εσύ μονάχα ξέρεις.
Να παίρνεις τη γεύση των χειλιών μου στα χείλη σου, όπως εσύ, εσύ μονάχα ξέρεις.
Να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά..
Να με πειράζεις τόσο γλυκά..
Κι εγώ να νευριάζω κι εσύ να γελάς.
Να συνεχίζεις να με γαργαλάς..
Κι εγώ να γελώ, να γελώ
κι η φωνή μου να φτάνει μέχρι τον ουρανό.
Να παραδίνομαι άνευ όρων στον έρωτα σου.
Αυτό τον έρωτα που μόνο εσύ,
εσύ μπορείς να μου χαρίζεις.
Σε ένα χορό τόσο γλυκό, ανέμελο, ερωτικό..
Πάνω στο κύμα που μας χτυπά,
να νιώθω της θάλασσας την αγκαλιά
επάνω στο χρυσαφί σεντόνι της αμμουδιάς.
Κι αν… Κι αν όλα αυτά ήταν αληθινά..
Κι αν.. Αν άνοιγα τα μάτια κι η μορφή σου ξεπρόβαλλε αληθινά..
Θα σε έπαιρνα από το χέρι και θα παίζαμε σαν δυο μικρά παιδιά..
Δυο παιδιά, ευτυχισμένα, που χτίζουν κάστρα επάνω στην αμμουδιά..
Δυο έφηβοι ερωτευμένοι που κυνηγάει ο ένας τον άλλον..
Ένα ζευγάρι με το μωρό τους που του μαθαίνει να κολυμπά..
Ένα ζευγάρι που το σκυλί τους κυνηγά..
Ένα ζευγάρι πιασμένοι χέρι με χέρι που κοιτιούνται χωρίς να μιλούν,
με τις σιωπές τους μονάχα να τους ακολουθούν.
Γιατί πλέον δεν χρειάζονται λόγια πολλά.
Τα λόγια πλέον είναι περιττά.
Κοιτούν τη θάλασσα και κάνουν αναδρομές στα παλιά.
Ένα ζευγάρι που έζησε τόσα πολλά.
Χάραξε στην άμμο μια καρδιά και μέσα της των ονομάτων τα αρχικά.
Πέρασε το κύμα και τα φίλησε τόσο γλυκά,
εξαφάνισε όλα τα ίχνη ,
πήρε μαζί του όλα τα μυστικά.
Σε ένα απέραντο ταξίδι, στο Αιγαιοπελαγίτικο πέλαγος.
Σε ένα απέραντο γαλάζιο,
που κάθε μέρα ο ήλιος νταντεύει στοργικά
και αγκαλιάζει ερωτικά.
Κι αν..Κι αν όλα αυτά ήταν αληθινά…
Εμείς οι δυο να ήμασταν αγκαλιά..
Αν γινόταν αυτό θα σου χάριζα ολάκερο τον κόσμο..
Θα μου χάριζες τον κόσμο όλο..θα ήμασταν ο κόσμος όλος, ενωμένος σαν μία γροθιά.
Αρκεί όλα να ήτανε αληθινά..
Θα ‘θελες όλα αυτά, να ήτανε αληθινά..;
LoveLetters
