Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Δεν έχω χρόνο για μισόλογα και γλυκανάλατες ιστορίες. Ό,τι είχα να πω το είπα με τα μάτια μου και ό,τι είχες να καταλάβεις το έπιασες ήδη. Δεν χρειάζονται πολλά. Κάθισε λοιπόν. Χαλάρωσε. Κερνάω καφέ – δυνατό, όπως οι αποφάσεις που πρέπει να πάρεις – και λίγο όνειρο για να μη χαθεί η μαγεία.
Ξέρω, δεν είναι εύκολο να σταθείς μπροστά μου χωρίς να κρύβεσαι πίσω από άμυνες. Δεν σου ζήτησα ποτέ να είσαι τέλεια. Δεν με νοιάζουν οι μικρές σου ατέλειες. Με νοιάζει να είσαι αληθινή, να μην πουλάς παραμύθια, να μην κάνεις πίσω όταν τα πράγματα σοβαρεύουν.
Ο καφές αχνίζει μπροστά σου, αλλά δεν θα ζεστάνει τις λέξεις που δεν τολμάς να πεις. Το όνειρο είναι εκεί δίπλα του, αλλά δεν θα σε πάρει αγκαλιά αν δεν αποφασίσεις να το διεκδικήσεις. Καθαρές κουβέντες και βλέμματα που δεν φοβούνται να σταθούν στο ύψος τους. Αυτό θέλω.
Μην ψάχνεις να βρεις δικαιολογίες. Μην μετράς τα λόγια σου πριν τα πεις. Ξέρω ότι φοβάσαι να πληγωθείς, αλλά αν δεν το ρισκάρεις, τότε τι νόημα έχει όλο αυτό; Δεν με ενδιαφέρουν τα ανούσια παιχνίδια. Ή μένεις και παλεύεις ή φεύγεις και κρύβεσαι.
Έτσι είναι τα πράγματα. Καθαρά. Απλά. Κανένα παραμύθι να σε νανουρίσει, κανένας ωραιοποιημένος ρόλος για να καλύψει τη δειλία. Δεν θέλω μισές αλήθειες, δεν θέλω ψευδαισθήσεις. Θέλω την ουσία σου, χωρίς φτιασίδια και μάσκες.
Ξέρεις τι; Ονειρεύομαι ακόμα. Όχι το ιδανικό, όχι το τέλειο. Ονειρεύομαι το αληθινό. Να στέκεσαι δίπλα μου χωρίς φόβο. Να μην διστάζεις να δείξεις ότι νιώθεις. Και αν δεν μπορείς να το κάνεις, μην προσπαθήσεις να με πείσεις ότι σε φοβίζει η αλήθεια. Δεν είναι η αλήθεια που σε τρομάζει. Είναι το ότι θα χρειαστεί να αφήσεις πίσω τις δικαιολογίες.
Κάθισε λοιπόν. Κερνάω καφέ και λίγο όνειρο. Αν μπορείς να το αντέξεις, έλα. Αν όχι, η πόρτα είναι ανοιχτή. Δεν θα σε κρατήσω με ψέματα. Η αλήθεια είναι σκληρή, αλλά είναι το μόνο που αξίζει.
