Γράφει η Πράξια Αρέστη
Αυτό το σύγχρονο παιχνίδι στον έρωτα δεν έμαθα ακόμη πώς παίζεται.
Δεν μου άρεσε ποτέ κιόλας για να κάτσω να το μάθω.
Μου φαίνονται όλοι φοβισμένοι, κενοί και δειλοί.
Ανίκανοι να αφεθούν στο αίσθημα.
Κι έτσι για να κρύψουν την ανικανότητά τους αρχίζουν να βάζουν ταμπέλες. Να το παίζουν σκληροί.
Μην μου πεις αυτό, μην κάνεις εκείνο, μη νιώθεις έτσι, είναι μόνο σεξ, είναι σχέση… κανόνες που χαλάνε την ουσία και την ομορφιά του παιχνιδιού.
Τι να απολαύσεις;
Κανόνες βάζεις στη monopoly, στα χαρτιά, στο τάβλι.
Στον έρωτα αν βάζεις κανόνες σημαίνει ότι δεν είσαι έτοιμος να παίξεις.
Κι αν αποχωρείς συνεχώς από το παιχνίδι πώς θα ξέρεις την πραγματική του κατάληξη; Πώς θα το νιώσεις;
Γι’ αυτό καλύτερα ν’ αποχωρήσεις μια και καλή. Να βρεις παίχτες ίδιους με σένα. Της επιφάνειας. Του μήκους και του πλάτους. Του χ και του ψ.
Γιατί στην τελική δε θα κερδίσεις τίποτα, και θα χάσει και το χρόνο του ο άλλος που έκατσε μαζί σου να λύνει εξισώσεις και να χάνεται στους αριθμούς.
