Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κι αν δεν βρήκες την Ιθάκη, δεν πειράζει.
Κανείς δεν σου έταξε πως θα φτάσεις.
Αρκεί που βρήκες καλούς συνταξιδιώτες, ανθρώπους που χάθηκαν μαζί σου, που περπάτησαν στο ίδιο σκοτάδι και γέλασαν στο ίδιο φως.
Γιατί η Ιθάκη είναι ωραία σαν ιδέα. Ένας μύθος για να παρηγοριόμαστε. Στην πραγματικότητα, λίγοι φτάνουν. Οι περισσότεροι χάνονται κάπου στη διαδρομή. Άλλοι τα παρατάνε, άλλοι μένουν πίσω, άλλοι διαλέγουν άλλο μονοπάτι. Κι εκεί καταλαβαίνεις ότι το λιμάνι δεν έχει τόση σημασία. Σημασία έχει ποιον κράτησες από το χέρι όταν όλα πήγαιναν στραβά.
Δεν θα θυμάσαι τον χάρτη. Θα θυμάσαι τα γέλια μέσα στη βροχή, τα τσιγάρα στις στάσεις, τις κουβέντες που άφησαν σημάδι. Δεν θα θυμάσαι πόσα χιλιόμετρα περπάτησες. Θα θυμάσαι ποιος περπάτησε δίπλα σου.
Η ζωή δεν είναι προορισμός. Είναι διαδρομή. Και οι διαδρομές γράφονται με πρόσωπα. Με εκείνους που μοιράστηκαν το λίγο, που άντεξαν τις καταιγίδες, που σου έμαθαν πως και το χαμένο μονοπάτι μπορεί να βγάλει σε θάλασσα.
Γι’ αυτό μην σπαταλάς τη ζωή κοιτώντας μόνο τον τερματισμό. Αν δεν βρεις την Ιθάκη σου, δεν καταστράφηκες. Αν βρεις τους σωστούς ανθρώπους να χαθείς μαζί τους, τότε νίκησες. Γιατί στο τέλος της μέρας, δεν θα θυμάσαι πού έφτασες, αλλά ποιοι ήρθαν μαζί σου μέχρι εκεί.
