Γράφει η Εύα Αλιβιζάτου
Μου είπαν κάποτε…μια φράση
“Κοίτα πρέπει να μαθαίνεις”
Μαθαίνω να αγαπώ.
Δεν ζητώ ανταπόκριση.
Μαθαίνω να σέβομαι.
Δεν γνωρίζω τον πόνο του κάθε ανθρώπου.
Μαθαίνω ακόμη τα δρομολόγια της ζωής.
Κάποιοι δρόμοι έχουν ανηφόρες.
Κάποιοι κατηφόρες.
Η μία διαδρομή με φτάνει ψηλά.
Η άλλη με κάνει και πέφτω.
Πολλές φορές σκοντάφτω αλλά κουτσαίνοντας δεν μένω στάσιμη.
Μαθαίνω να μιλάω πρώτα με την ψυχή και μετά με το μελάνι.
Όχι με το στόμα.
Τα λόγια τα παίρνει ο αέρας.
Τα πηγαίνει εκεί, στο Νότο…
Την γραφή σου κανένας.
Ότι γράφεις με αγάπη έχει αξία.
Μαθαίνω να είμαι πιστή στα θέλω μου.
Να μην ανήκω στους θύτες η στα θύματα.
Μαθαίνω να κολυμπώ στα βαθιά.
Όταν κοιτώ προς την ακτή αντιλαμβάνομαι πόσο μακριά έχω φτάσει.
Είναι φορές που με τρομάζει η απόσταση από την ακτή μέχρι της θάλασσας το βάθος.
Μα ακόμη και το πέλαγος έχει την γνώση αλμύρας.
Αιωρούμαι στο κύμα, και ρουφώ το ιώδιο της.
Εκεί βάζω τα χέρια στο στόμα και φωνάζω: ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ!
