Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Κάποτε με έλεγαν μοναξιά.
Το “Γιώργος” το είχα αλλάξει, κι αυτό ήτανε πια το νέο όνομά μου.
Όχι από συνθήκη, μα από δική μου επιλογή μιας παλιάς τραυματικής συνθήκης…
Κάποτε, σας λέω, με έλεγαν μοναξιά.
Κάποτε το απολάμβανα πολύ το καινούριο όνομα μου.
Κάποτε νόμιζα πως είμαι μια χαρά!
Μια χαρά με την ησυχία μου, με την ελευθερία μου, με το να μην δίνω λογαριασμό σε καμία.
Με το να κοιμάμαι όποτε μου γουστάρει, να ξυπνάω όποτε μου γουστάρει, να είμαι στο κρεβάτι για όσο μου γουστάρει.
Με το να πηγαίνω όπου θέλω, όποτε θέλω, και άμα θέλω.
Μα από την άλλη, αφού ήμουνα μια χαρά, εγώ γιατί είχα μέσα μου ένα ανεξήγητο βάρος;
Γιατί δεν ένιωθα ευτυχισμένος;
Γιατί ένιωθα ήρεμος, άλλα όχι γεμάτος; Γιατί είχα ένα κενό;
Κάποτε με έλεγαν μοναξιά.
Τώρα όμως με λένε πάλι Γιώργο. Κάποιες φορές μάλιστα, με λένε και Γιώργο μου, κι αυτό είναι πιο ωραίο!
Γιατί τώρα ήρθε, που λέτε, μια ψυχή και μου έμαθε πως καλή είναι η ησυχία μου, αλλά σαν την ησυχία μας δεν είναι.
Καλό και άγιο το να κοιμάσαι όταν γουστάρεις, αλλά το να κοιμάσαι με αυτήν που γουστάρεις, δεν έχει σύγκριση.
Καλό το να πηγαίνεις όπου θες, μα το πως αλλάζουν όλα γύρω σου, πόσο πολύ ομορφαίνουν, όταν έχεις πλάι σου ένα χαμόγελο, ένα νοιάξιμο και μια αγκαλιά, δεν είναι απλά καλό, είναι ευλογία.
Δεν θέλω λοιπόν να με ξανά – λένε μοναξιά…
Τελικά, προτιμώ το Γιώργο μου!
