Γράφει η Κατερίνα Ανδριανού
Κάποιοι βυθίζονται στον έρωτα. Αφήνονται, πνίγονται, χάνονται. Τους βλέπεις να παρασύρονται από τα ρεύματα, να χάνουν την ανάσα τους, να παλεύουν να βρουν τον βυθό ή τον αφρό. Εγώ; Εγώ έμαθα να κολυμπώ.
Στην αρχή, δεν ήξερα πώς. Βούλιαξα κι εγώ. Παρασύρθηκα σε νερά που έμοιαζαν γαλήνια, αλλά έκρυβαν καταιγίδες. Έδωσα την ανάσα μου σε λάθος ανθρώπους, πιστεύοντας ότι θα με κρατήσουν στην επιφάνεια. Αλλά αντί γι’ αυτό, με τράβηξαν πιο βαθιά. Ένιωσα την πίεση, τον πανικό, το «δεν θα τα καταφέρω». Και ξέρεις τι κατάλαβα τότε; Ότι αν δεν μάθεις να κολυμπάς μόνος σου, κανείς δεν θα σε σώσει.
Ο έρωτας είναι ωκεανός. Κάποιες μέρες σε αγκαλιάζει με ηρεμία, άλλες σε χτυπάει με κύματα που σε στέλνουν πίσω στην ακτή. Αν περιμένεις από κάποιον να σε κουβαλήσει, να σε σώσει, να σε κρατήσει, θα χαθείς. Εγώ έμαθα να επιπλέω. Να βουτάω όταν θέλω, να ανεβαίνω όταν δεν μπορώ άλλο. Έμαθα να ελέγχω το σώμα μου, την ψυχή μου, τα συναισθήματά μου. Γιατί στον έρωτα, όπως και στη θάλασσα, αν δεν ξέρεις να κολυμπάς, είσαι έρμαιο των κυμάτων.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αφήνομαι. Αλλά η διαφορά είναι ότι τώρα ξέρω πώς να κρατιέμαι στην επιφάνεια. Δεν αφήνω τον εαυτό μου να βουλιάξει για κανέναν. Δεν χαρίζω το οξυγόνο μου σε χέρια που δεν ξέρουν να κρατούν. Κι όταν τα νερά γίνονται επικίνδυνα, ξέρω πότε να γυρίσω πίσω, πότε να απομακρυνθώ.
Κάποιοι λένε ότι αυτό είναι φόβος. Ότι δεν δίνεσαι πραγματικά αν δεν βυθιστείς. Αλλά εγώ ξέρω την αλήθεια. Ο έρωτας δεν είναι να χάνεσαι. Είναι να βρίσκεσαι. Είναι να μπορείς να είσαι εσύ, δυνατή, ανεξάρτητη, έτοιμη να βουτήξεις και να βγεις όποτε θέλεις.
Κάποιοι βυθίζονται στον έρωτα, ελπίζοντας να βρουν κάτι στον βυθό. Εγώ έμαθα να κολυμπώ. Γιατί στον έρωτα, όπως και στη ζωή, το να κρατιέσαι στην επιφάνεια είναι το μεγαλύτερο σημάδι δύναμης.
