Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Η ζωή έχει έναν παράξενο τρόπο να μας μαθαίνει την υπομονή. Σχεδόν ύπουλα. Στην αρχή σου ζητά απλώς να περιμένεις λίγο. Μια εβδομάδα. Έναν μήνα. Μέχρι να τελειώσει μια δύσκολη περίοδος, μέχρι να λυθεί ένα πρόβλημα, μέχρι να μπουν τα πράγματα στη θέση τους.
Και πριν το καταλάβεις η αναμονή γίνεται τρόπος ζωής.
Περιμένουμε να ηρεμήσουν οι καταστάσεις. Περιμένουμε να φύγει το άγχος. Να τελειώσει μια υποχρέωση, να κλείσει ένας κύκλος, να έρθει η κατάλληλη στιγμή. Λέμε συχνά «λίγο ακόμα» και το πιστεύουμε πραγματικά. Γιατί καμιά φορά η ζωή πράγματι χρειάζεται υπομονή. Υπάρχουν δρόμοι που δεν ανοίγουν από τη μια μέρα στην άλλη.
Αλλά υπάρχει κι ένα σημείο, αόρατο σχεδόν, όπου η υπομονή αρχίζει να μοιάζει με αναβολή.
Εκεί που η ζωή δεν προχωρά. Απλώς περιμένει.
Οι άνθρωποι έχουμε μια βαθιά ανάγκη να πιστεύουμε ότι όλα θα μπουν σε μια σειρά κάποια στιγμή. Ότι όταν λυθούν τα δύσκολα τότε θα ζήσουμε πραγματικά. Ότι όταν τελειώσουν οι εκκρεμότητες θα έρθει η στιγμή να πάρουμε ανάσα.
Μόνο που η ζωή δε λειτουργεί πάντα έτσι.
Τα δύσκολα δεν εξαφανίζονται μαγικά. Οι εκκρεμότητες δεν τελειώνουν όλες μαζί. Και η «κατάλληλη στιγμή» σπάνια εμφανίζεται με τυμπανοκρουσίες για να μας ειδοποιήσει ότι έφτασε.
Κάποια στιγμή χρειάζεται να τολμήσουμε να ζήσουμε τη ζωή μέσα στην ατέλειά της.
Όχι όταν όλα θα είναι τέλεια, αλλά όταν είναι αληθινά.
Γιατί η αναμονή, όσο αναγκαία κι αν είναι μερικές φορές, μπορεί εύκολα να γίνει παγίδα. Να συνηθίσουμε τόσο πολύ την προσμονή που να ξεχάσουμε πώς είναι να ζούμε το παρόν. Να μάθουμε να σχεδιάζουμε το αύριο χωρίς να αγγίζουμε το σήμερα.
Η ζωή δε βρίσκεται μόνο στις μεγάλες αποφάσεις ή στις ιδανικές συνθήκες. Βρίσκεται στις μικρές στιγμές που επιλέγουμε να είμαστε παρόντες. Στις σχέσεις που τολμάμε να ζήσουμε χωρίς εγγυήσεις. Στα βήματα που κάνουμε ακόμη κι όταν ο δρόμος δεν είναι απολύτως καθαρός.
Δεν σημαίνει ότι η υπομονή δεν έχει αξία. Έχει, και πολλές φορές είναι δύναμη. Αλλά η υπομονή δεν πρέπει να ακυρώνει την ίδια τη ζωή.
Γιατί αν περιμένουμε να τελειώσουν όλα τα δύσκολα για να αρχίσουμε να ζούμε, υπάρχει ο κίνδυνος να περάσει ο χρόνος χωρίς να το καταλάβουμε.
Και τότε να συνειδητοποιήσουμε ότι περιμέναμε τόσο πολύ τη ζωή, που ξεχάσαμε να τη ζήσουμε.
Ίσως, λοιπόν, το πιο γενναίο πράγμα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος δεν είναι να περιμένει περισσότερο.
Ίσως είναι να πει, κάποια στιγμή, «Αρκετά περιμέναμε. Τώρα ζούμε.»
