Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Δε γράφω για να με βρεις. Δε φωνάζω το όνομά σου στον άνεμο με την ελπίδα ότι θα το ακούσεις. Απλώς αφήνω τούτες τις λέξεις σαν ένα απαλό χάδι στη μνήμη. Τη δική σου, τη δική μου, τη δική μας.
Αν κάποτε, κάπως, θες να θυμηθείς… να επιστρέψεις, όχι σε μένα, αλλά σε εκείνον τον τόπο που υπήρξαμε. Εκεί που γελάσαμε με τα μάτια, που αγγίξαμε τις ψυχές μας χωρίς να το πούμε δυνατά. Αν θες να ξαναγευτείς εκείνη τη σιωπή που μιλούσε πιο πολύ κι από λέξεις, τότε να ξέρεις… εγώ είμαι εδώ.
Όχι εγκλωβισμένη στο παρελθόν. Όχι παγιδευμένη σ’ αυτό που δεν έγινε ή που έγινε και χάθηκε. Μα παρούσα. Στη μνήμη, στη σιωπή, στην αγάπη που δεν έσβησε ποτέ. Δε ζητώ επιστροφές. Δεν ελπίζω σε νέα αρχή. Απλώς υπάρχω, σ’ εκείνο το κομμάτι της καρδιάς που έμαθε να κρατά χωρίς να διεκδικεί.
Είμαι εκεί κάθε φορά που μυρίζεις το άρωμα της θάλασσας και σε τυλίγει μια θύμηση που δεν μπορείς να ονομάσεις. Εκεί, όταν πέφτεις πάνω σε μια μελωδία που κάτι σου θυμίζει. Κι ας μην θυμάσαι τι. Είμαι στο βλέμμα που ρίχνεις στο κενό, εκεί που δεν είναι κανείς, αλλά για μια στιγμή κάτι χτυπάει μέσα σου και λες “κάπου την έχω ξαναδεί αυτή τη σιωπή”.
Ίσως κάποτε να περάσεις από εδώ. Ίσως οι λέξεις μου σε βρουν. Αθόρυβα, χωρίς απαιτήσεις. Μονάχα σαν μια γλυκιά ανάμνηση που δεν πονά πια, αλλά δε σβήστηκε ποτέ. Κι αν, κάπως, θελήσεις να ξαναγγίξεις εκείνη την παλιά, άφθαρτη αγάπη, εκείνη που δε ζητά, που δε φωνάζει, που απλώς είναι, θα ξέρεις πως δε χρειάζεται να ψάξεις.
Εγώ είμαι εδώ.
Ίσως όχι με το ίδιο χαμόγελο. Ίσως λίγο πιο ώριμη, λίγο πιο ήσυχη, αλλά πάντα με το ίδιο βλέμμα που κάποτε σε κοίταξε και δεν φοβήθηκε να αγαπήσει. Γιατί κάποιες αγάπες δεν τελειώνουν, δε χρειάζονται συνέχεια. Υπάρχουν απλώς για να μας θυμίζουν ποιοι ήμασταν, και πόσο αληθινοί μπορέσαμε να γίνουμε έστω και για λίγο.
Αν κάποτε, κάπως, θες να θυμηθείς… εγώ είμαι εδώ.
