Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Θα έρθει κάποιος που δεν θα σε κάνει να αναρωτιέσαι.
Δεν θα ψάχνεις τι εννοεί. Δεν θα διαβάζεις πίσω από λέξεις. Δεν θα μετράς ώρες, απαντήσεις, διαθέσεις.
Και εκεί θα χαθείς.
Όχι γιατί κάτι πάει λάθος. Αλλά γιατί όλα θα είναι σωστά με έναν τρόπο που δεν έχεις συνηθίσει.
Έχεις μάθει αλλιώς.
Στο λίγο. Στο ασαφές. Στο “περίμενε να δούμε”. Στο ενδιαφέρον που εμφανίζεται και εξαφανίζεται χωρίς εξήγηση. Έχεις μάθει να κρατιέσαι από ψίχουλα και να τα βαφτίζεις κάτι μεγαλύτερο για να αντέξεις.
Έχεις μάθει να κυνηγάς.
Και τώρα δεν υπάρχει τίποτα να κυνηγήσεις.
Σου μιλάει καθαρά. Σε θέλει ξεκάθαρα. Δεν σε αφήνει να μαντεύεις. Δεν σε κρατάει σε αναμονή. Δεν παίζει.
Και εσύ δεν ξέρεις πώς να σταθείς μέσα σε αυτό.
Γιατί το μυαλό σου έχει εκπαιδευτεί να λειτουργεί στο χάος. Να βρίσκει νόημα εκεί που δεν υπάρχει. Να συνδέει την αβεβαιότητα με το ενδιαφέρον.
Και τώρα δεν υπάρχει αβεβαιότητα.
Και αυτό σου φαίνεται ύποπτο.
Ψάχνεις το λάθος. Περιμένεις τη στιγμή που θα αλλάξει. Κρατάς πίσω τον εαυτό σου, όχι γιατί δεν θέλεις, αλλά γιατί δεν εμπιστεύεσαι κάτι τόσο απλό.
Αλλά άκου.
Δεν είναι παγίδα. Δεν είναι φάση. Δεν είναι “πολύ καλό για να είναι αληθινό”.
Είναι απλώς κάτι που δεν έμαθες να αναγνωρίζεις.
Και στην αρχή θα σε τρομάξει.
Γιατί δεν θα χρειάζεται να παλέψεις.
Και εσύ έχεις μάθει ότι η αγάπη κερδίζεται με μάχη, ότι η αγάπη πονάει.
Αλλά αυτή τη φορά δεν χρειάζεται.
Αυτή τη φορά… απλώς σε θέλουν.
