Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Φτιάχνεις τα μούτρα σου και σκορπάς χαμόγελα δεξιά και αριστερά και δεν
κάνεις τίποτα για να σε δεις στον καθρέφτη να χαμογελάς, να σε δουν οι
δικοί σου, εκείνοι οι ένας δυο που σε αγαπούν χωρίς να ζητάνε, που σε
δέχονται όπως ακριβώς είσαι, εκείνοι ναι, που χαίρονται να σε βλέπουν με
λαμπερά μάτια και με χαμόγελο στα ύψη, με ροδαλά μάγουλα και
κατακκόκινα χείλη ευτυχίας.
Έτσι θα έκανες και με τον έρωτά σου; Έτσι θα έκανες με εκείνους που
αγαπάς; Έτσι θα έκανες και με τους άλλους, εκείνους που δεν σε ξέρουν
καν, εκείνους που δεν δίνουν δεκάρα για εσένα παρά μόνο κοιτούν να
πάρουν από το χαμόγελό σου για να φτιάξουν το δικό τους. Δεν ρωτάω για
εσένα, αν και θα έπρεπε να μπαίνεις πρώτος στη λίστα.
Πόσο καιρό έχεις να δεις τη μούρη σου πραγματικά χαρούμενη,
πραγματικά χαμογελαστή, πραγματικά να χαίρεσαι με εκείνα που σου δίνει
η ζωή απλόχερα, καθημερινά και να χαμογελάς μέχρι να πονέσει το σαγόνι
σου. Όχι αυτό το χαμόγελο που μέσα σου κλαις αλλά αυτό το χαμόγελο
που γελάει μέχρι και το συκώτι σου.
Τα μάτια σου έχουν σκληρύνει, το δέρμα σου τραχύ, άκαμπτο, θαμπό. Που
πήγε εκείνη η λάμψη που σκορπούσες καθώς ξυπνούσες και γινόντουσαν
οι ημέρες λαμπερές δίχως να έχουν ανάγκη τον ήλιο, γιατί τον ήλιο τον
έφτιαχνες εσύ, γιατί ο ήλιος ήσουν εσύ!
Δεν μου αρέσει αυτός ο παρελθοντικός χρόνος, δεν μου αρέσεις, καθόλου όμως. Θέλω ήλιο μέσα σου ήλιο έξω σου, ήλιο στα σύννεφα που πάνε να βγουν, ήλιο να τα κάψει
όλα όπως η φωτιά στα περίεργα ”εκεί” που δεν τολμάς να σκεφτείς, δεν
τολμάς να βάλεις στο μυαλό σου.
Πιες τον καφέ σου, ρούφα εκείνο το τσιγάρο που σου κιτρινίζει τα δάχτυλα
και το μέσα σου μέχρι να φτάσει στα νύχια μπας και με την εκπνοή
καταλάβεις, έστω και λίγο, κάτι της από αυτά που κρύβεις μέσα στο
πανέμορφο κορμί σου.
Αμ, εκείνη η καημένη μούρη σου, τι να πει.
Έλα να στα πω…
“Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έμαθαν ποτέ πως ένας από τους πιο
σημαντικούς σκοπούς της ζωής είναι να την απολαμβάνεις.
Σάμουελ Μπάτλερ”
Άγγλος Συγγραφέας (1835-1902)
