Γράφει η Ράνια Σταθάκη
Η ζωή δεν εκδικείται. Δεν χρειάζεται. Η χειρότερη τιμωρία είναι πάντα οι ίδιες μας οι επιλογές. Αυτό που μένει στο τέλος, είναι αυτό που πραγματικά διάλεξες. Όχι αυτό που ονειρεύτηκες, αλλά αυτό που άντεξες.
Κάποιοι άνθρωποι μένουν εγκλωβισμένοι σε μια ζωή που τους μικραίνει, γιατί έτσι βολεύει. Δεν ρίσκαραν, δεν πάλεψαν, δεν τόλμησαν. Κρύφτηκαν πίσω από το «ασφαλές», πίσω από το «σίγουρο». Και στο τέλος, αυτό έμεινε. Μια φυλακή με όμορφα κάγκελα. Ένα χρυσό κλουβί που τους θυμίζει κάθε μέρα ότι δεν είχαν το θάρρος να ανοίξουν τα φτερά τους.
Η τιμωρία σου δεν είναι ότι κάποιος έφυγε. Η τιμωρία σου είναι ότι έμεινες με ό,τι σε πνίγει. Με αυτό που τρέφει τις φοβίες σου, με αυτό που σε κρατά κολλημένο στον ίδιο κύκλο. Έμεινες με αυτό που σου άξιζε, γιατί δεν είχες τα κότσια να ζητήσεις κάτι παραπάνω.
Το να ορίζεις τη ζωή σου έχει κόστος. Θέλει δύναμη, θέλει αποφάσεις που καίνε. Αν δεν είσαι έτοιμος να πληρώσεις το τίμημα, μένεις στάσιμος. Και το χειρότερο; Βλέπεις όσους τόλμησαν να προχωρούν, ενώ εσύ ακόμα φαντάζεσαι «πώς θα ήταν αν…».
Μη γελιέσαι. Οι άνθρωποι πάντα παίρνουν χαμπάρι. Τους διπλούς ρόλους, τα ψέματα, τα βολικά άλλοθι. Δεν υπάρχει χειρότερο ξεγύμνωμα από αυτό. Και τότε, δεν χρειάζεται καμία εξωτερική τιμωρία. Η ίδια η ζωή φροντίζει να σε αφήσει με το μόνο που άντεξες, με τα ψίχουλα που διάλεξες αντί για το γεύμα που σου άξιζε.
Ο έρωτας, η χαρά, η ελευθερία, δεν χαρίζονται. Κερδίζονται. Κι αν δεν τολμήσεις να τα διεκδικήσεις, η τιμωρία σου είναι μία: να μείνεις με αυτό που διάλεξες.
