Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Τι είναι στ’αλήθεια η μοναξιά; Συναίσθημα, επιλογή, τιμωρία; Οι απόψεις πολλές, κάθε άνθρωπος και μια ιστορία μοναξιάς.
Μοναξιά δεν σημαίνει είμαι μόνος, δεν σημαίνει πως δεν έχω κάποιον δίπλα μου, η μοναξιά είναι συναίσθημα βαρύ και επιλογή συνειδητή. Δεν έχω κάποιον από επιλογή, η μοναξιά μου είναι πλέον η καλύτερή μου φίλη, καλύτερα περνάω με αυτή παρά με τους λογής λογής περαστικούς που δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα. Άδεια λόγια, άδειες αγκαλιές και υποσχέσεις, η μοναξιά προσωποποιημένη.
Τη μοναξιά μου την αγαπάω, τα έχουμε βρει, με κάνει να έρχομαι πιο κοντά σε μένα, σε αυτό που πρεσβεύω. Κάποιες φορές δεν την αντέχω, είναι στιγμές που θέλω να της δώσω μία να τη στείλω εκεί που δεν πατάει άνθρωπος. Λιγοστές όμως οι εκρήξεις γιατί με έχει προφυλάξει από πολλούς που δεν τα έχουν βρει με τη δική τους μοναξιά και ψάχνουν κάτι τέτοιες σαν τη δική μου να της κάνουν παρέα. Δεν μασάει όμως. Η δική μου πλέον δεν συμβιβάζεται με το οτιδήποτε, έχει πάθει και έχει δει πολλά.
Προτιμά να είναι ολοκληρωτικά μόνη παρά να δίνεται με αργές και βασανιστικές δόσεις, τα κομμάτια της πλέον τα φυλάει σαν κόρη οφθαλμού. Δεν τα σκορπίζει στα αρπακτικά που μόνο να την ξεσκίσουν θέλουν. Αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο άδειοι που μόνο να σε αδειάσουν θέλουν για να γεμίσουν οι ίδιοι.
Και μετά μου λες πως η μοναξιά δεν είναι φίλη καλή; Θέλει κότσια να τα βρεις μαζί της και γερό στομάχι, θέλει χαρακτήρα να ξέρεις να διαλέγεις τους ανθρώπους σου. Θέλει δύναμη να λες και να υποστηρίζεις πως θα δένεσαι μόνο με αυτούς που αξίζουν και αναζητά η ψυχή σου. Οι πολλοί δεν ήταν ποτέ επιλογή.
Τη μοναξιά σου να μη τη φοβάσαι, να την αγαπάς.
