Γράφει ο Βασίλης Μανωλάκης
Ας το παραδεχτούμε. Κάθε ανεκπλήρωτος έρωτας έχει μια δική του μοίρα, προδιαγεγραμμένη και αναπόφευκτη: να γίνει απωθημένο. Να φωλιάσει στο μυαλό σου σαν μια ιστορία που δεν γράφτηκε ποτέ, ένας κόσμος που δεν τόλμησες να αγγίξεις.
Το ανεκπλήρωτο έχει μια αλλόκοτη μαγεία. Είναι η υπόσχεση για κάτι μεγάλο, κάτι επικό, που ποτέ δεν πρόλαβε να γίνει. Είναι τα «θα μπορούσαμε», τα «αν μόνο», τα «τι θα γινόταν αν είχαμε άλλη ευκαιρία». Το κρατάς ζωντανό στο μυαλό σου, το εξιδανικεύεις, το κάνεις κάτι περισσότερο απ’ ό,τι ίσως ήταν στην πραγματικότητα.
Γιατί το κάνεις; Γιατί δεν το αφήνεις; Επειδή είναι εύκολο. Είναι ασφαλές. Δεν υπάρχει ρίσκο στο να αγαπάς κάτι που δεν έζησες. Δεν υπάρχει πόνος, δεν υπάρχουν απογοητεύσεις. Το ανεκπλήρωτο παραμένει τέλειο γιατί δεν χρειάστηκε ποτέ να αντιμετωπίσει τη φθορά της πραγματικότητας.
Αλλά αυτή είναι και η παγίδα του. Το ανεκπλήρωτο δεν σε αφήνει να προχωρήσεις. Σε κρατάει δέσμιο, σε καθηλώνει στο «αν». Γίνεται απωθημένο, όχι επειδή δεν μπορούσες να το έχεις, αλλά επειδή δεν τόλμησες να το διεκδικήσεις. Και αυτό πονάει περισσότερο από το να το είχες ζήσει και να είχε αποτύχει.
Το απωθημένο είναι σαν ένα φάντασμα που σε στοιχειώνει. Το κουβαλάς παντού μαζί σου. Σε κάθε νέα γνωριμία, σε κάθε νέα σχέση. Είναι η σύγκριση που δεν τελειώνει ποτέ, το μέτρο που κανείς άλλος δεν μπορεί να φτάσει. Όχι επειδή το ανεκπλήρωτο ήταν τόσο μεγάλο, αλλά επειδή εσύ του έδωσες το μέγεθος που ήθελες.
Ξέρεις ποια είναι η λύση; Να το αφήσεις να γίνει αυτό που πραγματικά είναι. Μια ιστορία που δεν έζησες. Ένα «αν» που δεν πραγματοποιήθηκε. Να αποδεχτείς ότι η μοίρα του ανεκπλήρωτου είναι να γίνει απωθημένο. Αλλά η δική σου μοίρα δεν είναι να μένεις εκεί.
Η ζωή δεν είναι για να ζεις με απωθημένα. Είναι για να ρισκάρεις, να πέφτεις, να μαθαίνεις. Να κλείνεις τις πόρτες με αξιοπρέπεια και να αφήνεις τις ιστορίες σου να τελειώνουν, είτε όμορφα είτε με πόνο. Γιατί το πραγματικό βάρος δεν είναι αυτό που δεν έζησες. Είναι αυτό που κουβαλάς μαζί σου για πάντα, επειδή δεν τόλμησες να το αφήσεις πίσω.
Η μοίρα του ανεκπλήρωτου είναι να γίνει απωθημένο. Αλλά η δική σου μοίρα είναι να προχωρήσεις. Και, φίλε μου, αυτή είναι η μόνη ιστορία που αξίζει να γράψεις.
