Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ο Νάσος με ρωτάει πόσα μπάνια μετράει το καλοκαίρι μου και πόσα παγωτά κι εγώ γελάω μισο-θυμωμένα, μισο-σοβαρά. Βλέπεις, δεν τα πήγα ποτέ καλά με το “πόσα”.
Η ζωή βλέπεις, δεν είναι excel. Δεν είναι κουτάκια για τσεκάρισμα. Δεν είναι λίστες με εκπληρωμένους στόχους.
Είναι χαμόγελα που κράτησαν ένα δευτερόλεπτο και σ’ έκαναν να αντέξεις χρόνια. Και γέλια αληθινά από εκείνα που κόβουν την ανάσα.
Είναι ουλές που δεν φαίνονται, αλλά πονάνε κάθε φορά που αλλάζει ο καιρός ή που ξυπνάνε οι μνήμες. Είναι λάθη που σε γκρέμισαν και άλλα τόσα που σε ξανασήκωσαν..
Είναι μικροί θάνατοι και ανεπαίσθητες αναστάσεις, από εκείνες που δεν κάνουν θόρυβο, αλλά σου αλλάζουν ολόκληρη τη ζωή.
Γι’ αυτό, όταν με ρωτάς «πόσα», γελάω πικρά. Γιατί δεν έχω αριθμούς να σου δώσω. Δεν έχεις ιδέα πόσο λίγο σημαίνουν τα «πόσα».
Δεν μέτρησα ποτέ τους ανθρώπους που μπήκαν ή που έφυγαν. Δεν μέτρησα φίλους, ούτε έρωτες, ούτε ήττες (κι όχι, η σειρά, δεν είναι τυχαία). Γιατί όλα αυτά δεν είναι στατιστικές. Είναι εμπειρίες που άφησαν σημάδια ανεξίτηλα.
Η μνήμη δεν κάνει καταμέτρηση. Η μνήμη διαλέγει. Κρατάει τα κομβικά. Και πετάει τα υπόλοιπα στη λήθη.
Οπότε, μην περιμένεις από μένα excel με νούμερα. Δεν έχω. Έχω ιστορίες. Έχω μάχες που κέρδισα και που έχασα. Έχω στιγμές που μέτρησαν.
Η μνήμη μου δεν μετράει. Η μνήμη κρατάει.
