Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Σκέψου που λες, μια μέρα να ξυπνήσεις και να μην αναρωτηθείς τι θέλουν οι άλλοι από εσένα. Να μη σκεφτείς ποιον πρέπει να φροντίσεις, ποιον να καλύψεις, ποιον να αντέξεις. Να ξυπνήσεις και να αποφασίσεις πως εσύ, επιτέλους, θα είσαι η προτεραιότητα της ζωής σου. Όχι σαν σύνθημα. Σαν στάση.
Μετά τα τριάντα, έχεις κουραστεί αρκετά για να ξέρεις. Έχεις δώσει χρόνο, σώμα, ψυχή, υπομονή. Έχεις κάνει χατήρια που δεν ειπώθηκαν ποτέ ως τέτοια. Έχεις καταπιεί λέξεις, έχεις μικρύνει ανάγκες, έχεις πει «δεν πειράζει» ενώ πείραζε. Πολύ. Και τώρα δεν σου περισσεύει άλλος χώρος για αυτοακύρωση.
Σκέψου να αρχίσεις να σου φέρεσαι όπως φέρθηκες στους άλλους. Με κατανόηση. Με φροντίδα. Με γενναιοδωρία. Να σταματήσεις να σε μαλώνεις για όσα δεν πρόλαβες, για όσα δεν άντεξες, για όσα δεν έγιναν. Να σταθείς δίπλα σου, όχι απέναντί σου.
Θα αλλάξουν πράγματα. Κάποιοι θα δυσαρεστηθούν. Γιατί όταν μια γυναίκα σταματά να είναι πάντα διαθέσιμη, χαλάει τις ισορροπίες που βόλευαν τους άλλους. Όχι εκείνη. Και τότε θα δεις καθαρά ποιος σε αγαπά και ποιος απλώς σε χρησιμοποιούσε ως σταθερά.
Η μέρα που θα διαλέξεις εσένα δεν είναι εύκολη. Είναι όμως αληθινή. Είναι η μέρα που δεν θα απολογηθείς επειδή θες περισσότερα. Που δεν θα ζητήσεις συγγνώμη επειδή αλλάζεις. Που δεν θα φοβηθείς να πεις «δεν μπορώ άλλο έτσι».
Σκέψου μια μέρα να ξυπνήσεις και να μη χρειαστεί να αποδείξεις τίποτα. Γιατί θα ξέρεις. Και αυτό, είναι το πρώτο βήμα, για την υπόλοιπη ζωή σου!
