Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Η σχέση του πατέρα με την κόρη είναι διαφορετική από τη σχέση της μαμάς με την κόρη. Η προσέγγιση μπορεί να είναι δύσκολη αλλά συνάμα είναι καθοριστική για την εξέλιξη της ζωής της.
Kάθε φορά που βλέπω να αγκαλιάζει την δεκαεξάχρονη κόρη μου ο πατέρας της η ψυχή που πλημμυρίζει όχι μονάχα χαρά αλλά και ανακούφιση. Και αυτό γιατί γνωρίζω πως η σχέση με τον πατέρα της δεν θα επηρεάσει την υπόλοιπη ζωή της. Την αγαπάει και της το δείχνει με κάθε τρόπο.
Το σημαντικότερο είναι ότι της έκανε το μεγαλύτερο δώρο, όπως άλλωστε κι εγώ : Nα πιστέψει στον εαυτό της. Όταν ένα παιδί πιστέψει στον εαυτό του μπορεί να καταφέρει τα πάντα. Μπορεί να κάνει το αδύνατο, δυνατό. Και το κυριότερο δεν θα έχει κατάλοιπα από τη σχέση αυτή μεγαλώνοντας, όπως έχω εγώ.
Αχ και να ήξερε πόσο κακό μου έκανε άθελα του ο πατέρας μου. Ο χαρακτήρας του ήταν σκληρός. Πίστευε ότι με την αρνητική κριτική του και τα μειονεκτικά του σχόλια, θα γινόμουν ένας σωστός και δυνατός άνθρωπος. Τελικά έγινα ένας δυστυχισμένος άνθρωπος με υπερβολική ευαισθησία.
Η κόρη βλέπει στα μάτια του πατέρα της τον παντοτινό της ήρωα, τον άνθρωπο που οποιαδήποτε στιγμή της ζωής της θα τρέξει και θα κουρνιάσει στην αγκαλιά του κι εκείνος θα της πει, μην ανησυχείς εγώ είμαι εδώ.
Αυτή την αγκαλιά ποτέ δεν την θυμάμαι. Αυτή η αγκαλιά άφησε ένα κενό μέσα μου και θα με ακολουθεί μέχρι το τέλος της ζωής μου. Καθώς επίσης και το δώρο που ποτέ δεν μου έκανε: Nα πιστέψω στον εαυτό μου.
Ένα δώρο που δεν ανταλλάσσεται με χρήματα και υλικά αγαθά γιατί καθόρισε τις μετέπειτα επιλογές και την εξέλιξή μου. Καθόρισε την αυτοεκτίμηση μου.
Πού βαδίζει ένα παιδί χωρίς αυτοεκτίμηση; Τι επιλογές θα κάνει αφού πιστεύει πως δεν αξίζει;
Άργησα να καταλάβω τι αξίζω μα έμαθα εν τέλη και το εφαρμόζω στα δικά μου παιδιά.
Αγαπάς το παιδί σου; Πες του ότι αξίζει τα πάντα, πόσο πιστεύεις στις ικανότητες του και θα του δώσεις τα εφόδια για ένα λαμπρό μέλλον.
